λοξος

λοξός εφημερίδα ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ 29/4/2010

2010-05-09T13:54:00.000-07:00

· Στο πάτωμα

· Η γλώσσα να προσπαθεί να βρέξει τα ξεραμένα χείλια και το μάγουλο να εφάπτεται στην κρύα επιφάνεια.

· Μια μπότα στην πλάτη, γίγαντες σκοτεινοί με θολά πρόσωπα. Θεόρατοι εφιάλτες ατέλειωτων χρόνων. Πόνος και θάνατος, εξαθλίωση, μάνες να κλαίνε, παιδιά αποστεωμένα στους δρόμους, κατοχές, Γερμανοί με αγκυλωτούς σταυρούς να εκτελούν, φυλακές, εξορίες, δάκρυα παντού.

· Αυτό είναι το απεικόνισμα των τελευταίων ημερών, που σκιαγραφείται από τους αχθοφόρους των ειδήσεων, αυτό είναι το ιχνογράφημα στα χείλια των νέων, των γέρων, των φτωχών και των πλουσίων, αυτής της χώρας με τις χάρτινες μαριονέτες.

· Όλοι ξαφνικά νιώθουν σκλαβωμένοι γιατί τους είπαν ότι τους φόρεσαν αλυσίδες.

· Τι γέλιο Θεέ μου. Είπαν στο σκλάβο ότι σκλαβώθηκε και στεναχωρέθηκε.

· Ετοιμαζόμαστε να ακουμπήσουμε τα σκατά στην άβυσσο της λεκάνης μας και το στιλάκι που έχει ορίσει το χάλι μας, είναι δίπλα μας , από πάνω μας, από κάτω μας , από πίσω μας.

· Το γεγονός είναι ένα και αδιάψευστο.

· Οι Έλληνες δεν μπορούν να κυβερνήσουν την Ελλάδα, γιατί απλούστατα ο καθένας νομίζει ότι είναι ένα κράτος από μόνος του.

· Ο εξυπνακισμός που διδάσκεται από τη μέρα που γεννιόμαστε, η χωριατιά που ξεφυτρώνει από το προσκεφάλι μας. Οι έσχατοι που είναι πρώτοι και οι σημαντικοί που προσπαθούν να αναπνεύσουν.

· Η χώρα που καταρρακώνει τη διαφορετικότητα και αναδεικνύει το τελευταίο.

· Μια ματιά στα πρόσωπα της επικαιρότητας. Στα αστέρια του μεσημεριού, του απογεύματος και της νύχτας. Και διαφαίνεται το συμπέρασμα ακλόνητο!

· Η χώρα που έκανε το κάτι, υπερώον και την απουσία τρόπο ζωής.

· Ο Γεώργιος Παπανδρέου του Ανδρέου, απλώς ανακοίνωσε στον ήδη σκλαβωμένο Έλληνα το χρώμα της αλυσίδας του.

· Προς τι λοιπόν ο αλληλοσπαραγμός, προς τι τα ξεφωνητά, τα αριστερά, τα δεξιά και τα πλαγίως δεξιότερα?

· Δεν ήξεραν οι αρθρογράφοι οι ελεύθεροι, ότι ο Προμηθέας ήταν τόσα χρόνια δεμένος στο βράχο?

· Δεν ήξεραν οι πολιτικάντηδες ότι εκείνο το σημάδι στον αυχένα ήταν από το περιλαίμιο?

· Τι γέλιο Θεέ μου!

· Διεφθαρμένοι απανταχού διατρανώνουν τώρα την αγανάχτηση τους και νιώθουν την καταισχύνη για το ονοματεπώνυμο του κατακτητή.

· Ξεκάρδισμα!

· Και εξακοντίζεται η συγνώμη από τα χείλη Αντωνίου του Σαμαρά, όχι βεβαίως γιατί υπάρχουν ίχνη μετανοίας αλλα καθαρά για την επομένη. Το καινούργιο τέχνασμα.

· Να παραδέχεσαι την ηλιθιότητά σου. Και να πιάνει!

· Ω Θεέ μου!

· Και μου έρχεται στο μυαλό εκείνο το καφενείο στο νησί των ανέμων, στην Τήνο. Ήταν οι τελευταίες εκλογές που κέρδισε ο Σημίτης. Ένα τετράγωνο σιδερένιο, καραφάκια ούζο και στην παρέα ο Κακαουνάκης, ο Δελλατόλας και μια άλλη φωνή. Κι ανάμεσα στις καλοκαιρινές συζητήσεις και ενώ η ελαφρά μέθη σοβάρευε τα στόματα, ακούγεται.

· «Όταν θα κυβερνήσει ο Καραμανλής, η Ελλάδα θα πάει πενήντα χρόνια πίσω».

· Κι ακόμα μπορώ να ξεχωρίσω εκείνη τη χροιά ανάμεσα στο πλήθος.

· Αφημένος ανάμεσα στις αποστάσεις των γραμμών και καθηλωμένος από την ανυπέρβλητη σοφία των παρακειμένων μου υποκλινόμενος, αποσύρω το γέλιο μου από τον επίλογο

· Τοιουτοτρόπως αντιλαμβανόμενος την περιορισμένη νοημοσύνη όλων αυτών που δάκρυσαν γιατί η μέχρι πρότινος ελεύθερη Ελλάδα, σκλαβώθηκε του Αγίου Γεωργίου του τροπαιοφόρου, ανατρέχω στην απίστευτη ηλιοφάνεια της παιδικής αφέλειας και δανείζομαι την ερώτηση

· «Γιατί μαμά η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει?»

· Και οι λέξεις ακόμα προσπαθούν να βρουν τον τρόπο να προσεγγίσουν την απάντηση

Κλειδωμένα λόγια

Πράσινο βαθύ, ο ουρανός του κάδρου.

Παλιά, τα κατεβασμένα ρολά. Κατακάθια από χρώματα να δηλώνουν την αρχαιότητα των στιγμών.

Γυαλιστερό το κλειθρον της σιωπής κατασκευασμένο σε μοντέρνα εργαστήρια.

Από μπροστά η επιταγή της συμφοράς κι από πίσω το παραμύθι με τους δράκους.

Τα λατινικά αρχικά μπορεί να είναι ενα όνομα δυο ερωτευμένων που κλείδωσαν το πάθος τους.

Μπορεί να είναι και τα αρχικά του Γιώργου και της Ρούλας.

Η αποκαθήλωση της ερμηνείας συνεπάγεται και την κατάθεση οποιουδήποτε συνειρμού.

Κλειδαριά κρεμασμένη σε συρματόπλεγμα ιστορικό.

Και τα αρχικά να προκαλούν την αφαίρεση και να ορίζουν με σατανικότητα τα τεκταινόμενα.

Όταν το τυχαίο χωρίς σκέψη, φροντίζει να απεικονίζει την πραγματικότητα

Και φωνασκεί το αλφάβητο κι ο γιος της Πανδώρας περιφέρεται εκτεθειμένος στα περιστατικά του κόσμου ασθμαίνοντας και παραπατώντας.

Ορίζοντας την κατάρρευση ενός μύθου.

Μυογράφημα

· Μεσάνυχτα!

· Περιορισμένη ορατότητα.

· Ένα αυτοκίνητο με σβησμένα φώτα προσπαθεί να ανέβει τον ανηφορικό δρόμο.

· Ομίχλη χαμηλωμένη. Ξερότοπος. Υγρασία.

· Οι πινακίδες προσδιορίζουν την επικινδυνότητα.

· Στα πλαϊνά του δρόμου πολλά σκυλιά να αλυχτούν. Άλλα όρθια κι άλλα καθισμένα. Μερικοί θάμνοι και κάποιες θεόρατες πέτρες με εξοχές ακατάστατες.

· Ο δρόμος μακρύς. Τα υπόλοιπα της καταχνιάς φτιάχνουν μικρές τρύπες χωρίς περιεχόμενο.

· Στη στροφή κι ενώ τα λάστιχα ζωγραφίζουν μια βαθιά αυλακιά στο χώμα, δυο χέρια υψωμένα, ένα σώμα και ένα χλωμό πρόσωπο γνέφουν για το σταμάτημα.

· Τα χέρια στη μούρη της λαμαρίνας και το κορμί γράφει τη γωνιά της απόγνωσης

· Οι πόρτες ανοίγουν .

· Τρεις τύποι με μαύρα κατέβηκαν.

· Κοίταξαν το κουλουριασμένο σώμα, έριξαν τους μορφασμούς λυτούς στη μουσκεμένη σάρκα και πλησιάσαν.

· Τα δυο χέρια στηρίχτηκαν στο σιδερένιο κι ανασηκώθηκαν.

· «Ποια είσαι?»

· Το βλέμμα κοίταξε προσωρινά την ερώτηση.

· Ένας φθόγγος βγαίνοντας κτύπησε στην ομίχλη και χάθηκε στις οπές χωρίς νόημα.

· «Χάθηκα», βγήκε το συμπέρασμα και καταστάλαξε στα έρημα περιθώρια.

· «Και φοβάμαι τα σκυλιά που φωνάζουν, τους θάμνους με τα απίστευτα σχήματα, τους εφιάλτες που τρέχουν και με προλαβαίνουν.

· Οι τρεις τύποι τακτοποίησαν τα καπέλα τους.

· Η μηχανή βούιξε.

· Μια στροφή και το σώμα απόμεινε μόνο του και γύρω οι σκύλοι άλλοι καθιστοί κι άλλοι όρθιοι να αλυχτούν.

· Κι οι θάμνοι κι οι πέτρες.

· Και μια ομίχλη να ψάχνει απεγνωσμένα το τέλος

loksos@gmail.com

λοξός εφημερίδα ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ 21/4/2010

2010-05-09T13:48:00.000-07:00

· Έσπερόμορφα τα δώματα!

· Σύννεφα θεόρατα, σχηματοποιημένες αναπαραστάσεις δυσοίωνων προγραμματικών δηλώσεων της επόμενης δύσκολης ημέρας.

· Και τέφρα. Να ανεβαίνει στα υπερώα ορίζοντας την ματαιοδοξία του ελαφρύτερου

· Στον απέναντι ευκάλυπτο ο σπουργίτης ματαίωσε την τελευταία του πτήση για την γειτονική αυλή

· Ο καιροί δύσκολοι και τα υπολείμματα που εμποδίζουν τα πετάγματα κυριάρχησαν στις επικεφαλίδες των σελίδων

· Κονιορτός και σημεία από τα έγκατα

· Τελειώνουν τα σώματα και μαζεύεται ο κόμπος ψηλά στο λαιμό.

· Στα δέντρα γράφαν τα αρχικά για να θυμούνται τα πάθη

· και απεγνωσμένα τα γράμματα σηματοδοτούν αφαιρετικά τα πέτρινα χρόνια

· Τρία γράμματα φτάνουν για να ορίσουν έναν εφιάλτη

· Σηκώσαμε τα χέρια και παραδώσαμε τα κλειδιά της εξώπορτας. Και γλείφουν τα πατώματα τους συνδυασμούς των φωνημάτων για να φτιάξουν χαμόγελα προφορικά.

· Πως ονομάζεται ο πρωθυπουργός μιας χώρας που δεν κυβερνά, αναρωτιέται ο παρείσακτος επισκέπτης του κειμένου

· Και πως ονομάζεται η κυβέρνηση που απλώς εφαρμόζει την συνταγογραφία μιας επιτροπής κουστουμαρισμένων αγέλαστων τεχνοκρατών, διερωτάται το ακροδάχτυλο ακουμπώντας το λευκό χαρτί της πρωτόλειας σύνθεσης

· «Τρέχα και πες τους ότι δε θέλω να σωθώ», φώναξε η μικρή πεταλούδα διαμαρτυρόμενη για τις γελοιογραφίες των εξωφύλλων

· Σωσμένος με το λουρί σε συσκευασία δώρου

· Θυμάμαι εκείνο το πιάτο με το πλιγούρι, σε εκείνο το μονοθέσιο σχολείο, στο συσσίτιο, με τη Φρόσω να ξεφωνίζει σερβίροντας, να κάθεται η μπουκιά στο στόμα μέσα και να γίνεται σβόλος. Θέλω τους δεσμοφύλακες των ονείρων μου κι όχι την πλαστικοποίηση της ελευθερίας μου, ξεφώνισα

· Αλυσοδεμένος ήμουν ανέκαθεν, αλλά τουλάχιστον κάποιες φορές άκουγα και τη δικιά μου φωνή να ενοχλεί μερικά μονότονα βλέμματα.

· Τώρα οι πτήσεις απαγορεύονται μέχρι νεωτέρας.

· Κι ονειρεύομαι, παραμιλώντας.

· Να συσταθεί μια επιτροπή για να ερευνήσει ποιοι ειναι οι υπεύθυνοι για την ταπείνωση της χώρας. Να βρεθούν οι ένοχοι, να καταδικαστούν για εσχάτη προδοσία, να δημευθούν οι περιουσίες τους, να διαπομπευθούν με ξυρισμένα κεφάλια στους μεγάλους δρόμους

· Και ξύπνησα με το χασμουρητό της προηγούμενης μέρας φυλαγμένο καλά στο άνοιγμα των χειλέων μου.

· Και αποφάσισα ότι ΒΑΡΕΘΗΚΑ

· Να ακούω τον Παπανδρέου με το ζωγραφισμένο καλοσυνάτο χαμόγελο και την καλή πρόθεση, να αναμασά τις ίδιες λέξεις που άκουγε ο παππούς μου.

· Βαρέθηκα τον Παπακωσταντίνου, που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι πρωταγωνιστής ελληνικής ταινίας και να μετρά τις φυλαγμένες λίρες, να με βλέπει σαν χαρτονόμισμα.

· Βαρέθηκα το Σαμαρά να βγάζει λογύδρια να κενολογεί κι από κάτω να τον χειροκροτεί η Πιπιλή και να στραβομουτσουνιάζει η Ντόρα.

· Βαρέθηκα να ακούω τον Πάγκαλο να ακυρώνει το πασιφανές με τη γλωσσική του νοημοσύνη και να κρύβει στο φουσκωμένο στομάχι του την αλήθεια.

· Την Παπαρήγα με τη αποστεωμένη σκέψη και την πολιτική παλιομοδίτικων τίτλων. Κι ανεβάζω τα χέρια μου ψηλά βλέποντας τον Τσίπρα με τα ροδοκόκκινα μάγουλα να επαναστατεί λεκτικώς περισσότερο απ ότι ανασαίνει

· Και εκείνον τον ακατονόμαστο επισκέπτη των ειδήσεων με την αλλοπρόσαλλη λογική τις παρηκμασμένες ιδέες τις ρατσιστικές διαλέξεις να εξυπηρετεί πέρα δώθε κάθε μορφή κατευθυνόμενης θέασης.

· Βαρέθηκα και τις επιτυχίες του Προστάτη μου και τις χρονικές στιγμές, οι οποίες σατανικώς με κάνουν και υποπτεύομαι

· Και η διαφορετικότητα αποσύρεται στη διπλανή τάξη βλαστημώντας.

· Η τέφρα πλησιάζει, ξεροκαταπίνω!

· Το τεντωμένο χέρι περιμένει υπομονετικά.

· Νόμισε ότι αδιαφόρησα.

· ‘Όμως δεν υπήρχε τίποτα στην αδειανή τσέπη.

Μυογράφημα

· Η συνωμοσία κτύπησε την πόρτα

· Μαζεύτηκαν γύρω απ το τραπέζι

· Μουσικούλα απαλή και χαμηλωμένο το φως.

· Μαύρα κοστούμια, μυτερά παπούτσια κρυμμένα πιστόλια στις μασχάλες. Βλέμματα πέρα δώθε, αμηχανία και τρόμος. Προσεκτικές οι λέξεις συμφωνούν πάντα με το προσύμφωνο

· Ένα τρίξιμο. Αργά βήματα. Γυρισμένα βλέμματα.

· Ο αρχηγός επιβλητικός, σκοτεινός. Προχώρησε αργά κοιτάζοντας σαρκαστικά τα σκυμμένα κεφάλια.

· Τράβηξε αργά το πολυτελές κάθισμα.

· Στη μεγάλη πλάτη της πολυθρόνας ένα τακτοποιημένο πρόσωπο. Κινήσεις αργές, να προκαλούν το δέος στην αμηχανία

· Ησυχία. Αναπνοές διακεκομμένες. Θόρυβοι επιθανάτιοι και μερικές σταγόνες αλμυρές να αλλοιώνουν την ψυχραιμία.

· Ένα νόημα. Οι λέξεις απεγνωσμένες περισσεύουν απ το συμπέρασμα.

· Φωνές κι εκφράσεις αποκρυπτογραφούν την αγωνία .

· Ανασηκώνεται. Απότομος ο ήχος.

· Αργά βήματα πίσω απ τις πλάτες.

· Ένα κτύπημα στον ώμο. Και μετά ένας κρότος δυνατός. Μια κόκκινη κηλίδα λέρωσε το λευκό.

· Ησυχία ξανά. Τα μαντίλια βγήκαν και σφούγγισαν τις σταγόνες που ξεθάρρεψαν.

· Το τέλος ήταν προκαθορισμένο για όλους.

· Σε εκείνη την παρέα των μαυροφορεμένων.

· Κοίταξε έξω.

· Ένα κτήριο μεγαλοπρεπές απέναντι. Τα παράθυρα κλειστά. Κάποια αγριόχορτα έδειχναν το μεγαλείο της εγκατάλειψης.

· «Ποιος μένει εκεί? Ρώτησε».

· «Εγώ». Ψέλλισε.

· Το χέρι πέρασε στη μασχάλη. Ένα πιστόλι σκαλισμένο

· Γύρισε. Η μαύρη τρύπα μεγάλωσε στα μάτια του.

· Χλώμιασε.

· «Πάμε πάλι απ την αρχή» φώναξε ο σκηνοθέτης.

· «Δεν πρέπει να δείχνεις τόσο φοβισμένος», ούρλιαξε!

Κάτω κόσμος

Πλαστικά καλύμματα πρόσκαιρης ευτυχίας και από πάνω φιλήσυχοι πολίτες αγναντεύουν το αξιοθέατο.

Στις διαδρομές της Περσεφόνης, η ουσία της χρεοκοπίας της ζωής.

Οι βιομηχανίες δημιουργημάτων για τον κάτω κόσμο φρόντισαν να φτιάξουν τις στέγες με απαλά χρώματα.

Και τις αυτοσχέδιες καλύβες, τους κλοσάρ, τους ήρωες των κιτρινισμένων σελίδων, τους αντικατέστησαν κατασκευασμένοι κάτω κόσμοι, πλαστικοί οικισμοί

Μπαλκόνια στα βρόμικα νερά του καναλιού, φορολογία για το αύριο της ελπίδας.

Στο πρασινοκίτρινο των υδάτων, στις μέγιστες πρωτεύουσες, ο θεατής αποσπά την εικόνα βυθίζοντας στο νερό τα δικά του όνειρα

Πλαστικοποιημένε, ψεύτικε, κοσμοπολίτη ποταμέ, με τις γιρλάντες στα στημένα τουριστικά μέρη σου και τις απόμερες φτωχογειτονιές σου!

Δάνεια ζωής, μετανάστες του χαμένου χαμόγελου, ζητιάνοι μιας στιγμής φοβισμένης.

φτάνει να ναι γεμάτη από κείνες τις λιχουδιές, που ονειρεύεται η μελαγχολία όταν συλλογιέται.

loksos@gmail.com

λοξός εφημερίδα ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ 15/4/2010

2010-05-09T13:42:00.000-07:00

· Μυρουδιές, παπαρούνες, μικρά λουλουδάκια και άλλα αναμνηστικά σε τιμή ευκαιρίας στα καταστήματα με την επιγραφή είδη δώρων της Ανοίξεως. Και τα δώρα σε μορφή αεροστεγούς συσκευασίας έρχονται για να αγιογραφήσουν το μέτρον άριστον των εξαγγελιών.

· Και όλα πάνε καλώς για τους άλλους και απομένει η σκληρότητα για τους παρείσακτους των πολιτειών.

· Εσώθη η Ελλάς και εταπεινώθη ο Έλλην.

· Σχήματα οξύμωρα και ερωτήματα παιδικής αφέλειας αλλά με δομή αληθείας η οποία τσακίζει την σύνθεση των οστών

· Τοιουτοτρόπως με την γλυπτική της αθωότητος και το μορφασμό του «λυπάμαι δε γίνεται διαφορετικά» ο Γεώργιος Παπανδρέου του Ανδρέου και της Μαργαρίτας θα σώσει την Ελλάδα και κατ’ αυτόν τον τρόπο θα κατασκευαστούν οι καινούργιοι πεινασμένοι και φοβισμένοι πολίτες της επικράτειας, κατόπιν εντολής των οικονομικών κέντρων κατασκευής της ευμάρειας των συστημάτων. Και αναρωτιέται ο ηλιθιολόγος των σειρών πώς είναι δυνατόν να σώζεται μια χώρα όταν πεινά ο διαμένων εντός των ορίων αυτής?

· Και οι μορφές έρχονται και ομοιάζουν με τις φιγούρες κάποιων παλαιών ανατυπώσεων των σκέψεων

· Μια οικονομική κρίση που έφτιαξε έναν φτωχότερο άνθρωπο και μια ρητορική που είναι αρκετή για να σε πείσει ότι οι Άγιοι αυτοί άνθρωποι αγωνίζονται διά την σωτηρίαν σου.

· Βλέπεις την ευελιξία της πονηρής ματιάς στο πρόσωπο του κατέχοντος τον θώκο της οικονομικής έδρας κ. Παπακωσταντινου και διακατέχεσαι από το κρυπτογραφημένο νόημα του μασκαρεμένου βλέμματος που υπονοεί πολλά και υπόσχεται ακόμα λιγότερα. Και κάτω από το καλογυαλισμένο ένδυμα την καλοχτενισμένη καλλιέργεια της κεφαλής ευρίσκεται ο μηχανισμός απομόνωσης της ευτυχίας των άλλων. Και εκείνο το χαμόγελο μαζί με εκείνη την σπουδαγμένη ειρωνεία να σε κάνει να ανατρέχεις σε σελίδες επιστημονικών κειμένων.

· Και ενώ όλο το σύμπαν έχει συνωμοτήσει και τα στημένα παιχνίδια έχουν ξεγελάσει τη χρονική στιγμή ο επιθεωρητής Ο’ Χρυσοχοιδης, ο άνθρωπος που γεννήθηκε με το εξάσφαιρο για μπιμπερό, ο φόβος και ο τρόμος της παραβατικότητας εκμεταλλευόμενος την εφαρμογή του αυτονόητου, αποσπά ίσως παγκοσμίως τον μέγιστο τίτλο του τρομοκρατοκτόνου, γράφοντας στο ενεργητικό του σελίδες επιτυχιών που θα ζήλευε ο καλύτερος σεναριογράφος του χόλιγουντ.

· Πυγήν μεγάλην και εμμονή να ανέβει την κλίμακα των ιστοριών στα αναμμένα τζάκια, πετυχαίνει πάντοτε το στόχο του οιανδήποτε στιγμή βρεθεί στο προσκήνιο. Ένας οικουμενικός διώκτης της παράβασης

· «Μικρέ ήσυχα, θα φωνάξω το Χρυσοχοίδη», φράση μελλοντική που θα ακούγεται στις διηγήσεις των μοντέρνων γιαγιάδων με τα λάπτοπ αγκαλιά, στα με ψεύτικες φωτιές, αναμμένα τζάκια

· και ο Αντώνιος ο Σαμαράς ευρισκόμενος σε μια ακουστική ψευδαίσθηση «ακούει την φωνή της παράταξης του»

· Μια «διπολική διαταραχή» που ξεκινά από παλιά και μάλλον θα οδηγήσει την παράταξη του σε «αποσυνδετικές διαταραχές».

· Η επανάληψη, αναγκαίο κακό της περιγραφής.

· Έτσι είναι η ζωή κι αυτήν την εβδομάδα, ενώ ευρισκόμουν κλειδωμένος σε εκείνη τη μικρομέγαλη αίθουσα που προφύλαγε την αισθητική μου.

· Κι όταν εκείνα τα δάχτυλα άγγιξαν τα πλήκτρα κι ο ήχος γέμισε το θέατρο ανακουφίστηκα βλέποντας γύρω μου τόσα βλέμματα και πρόσωπα να κλείνουν τα μάτια.

· Θέλει ο ήχος το μολύβι του για να γράψει στο μυαλό και η σιωπή έχει το δικό της επιφώνημα.

· Αποσιωπώντας τα επόμενα εντέχνως αφοσιώθηκα στο κατρακύλισμα της ημέρας και κοιτάζοντας έξω από τα μάτια μου, αντιλήφθηκα ότι και σήμερα σκοτείνιασε.

· Λύθηκαν τα ξανθά μαλλιά κι ο Στραβίνσκι υποκλίθηκε στο τελείωμα της νύχτας.

Μυογράφημα

· Ξημέρωμα και κάτι ακόμα

· Ένα ισχνό παιδί με πολλά όνειρα κατηφόρισε το χωματένιο δρόμο.

· Στο βάθος ένα σχολείο. Ένας κήπος με ευκάλυπτους. Ένα σκάμμα γεμισμένο με άμμο.

· Στην είσοδο εκείνος με το μικρό μουστάκι και τη βέργα να κτυπά στο πλαϊνό του ποδιού. Η σάκα βαριά, το βλέμμα δεν σηκωνόταν. Ο φόβος παντού. Να περνάει από μέσα στα κοκκαλα και να φεύγει μέχρι την κεφαλή.

· «Άργησες» και να προσγειώνεται ο πόνος στα ανοιγμένα δάχτυλα.

· Δάκρυ να μη κυλά, να κατακάθεται κάτω απ τα βλέφαρα. Μετά το ξύλινο θρανίο και εκείνα τα μαθήματα με τα ρητά και τις κεντρικές ιδέες.

· Και το πρωί της Κυριακής την ώρα που ερχόταν εκείνος ο πιο γλυκός ύπνος, άγριο σήκωμα με φωνές. Εκκλησιασμός, φωνή Kυρίου κι αντίδωρο.

· Μικρό χωριό, μικρές αναπνοές.

· Κρυφά διαβάσματα, επαναστάσεις, ιδέες καινούργιες, ουτοπίες κι οράματα άπιαστα. Αυτός εκεί κι απέναντι οι άλλοι.

· Μίσος για όλους.

· Ήταν μόνος. Έτσι τον έμαθαν. Να είναι μόνος.

· Έφτιαξε τη πρώτη σαΐτα και ξεσπούσε στους σπουργίτες που ξεχώριζαν πάνω στη ψηλή λεύκα.

· Μετά η μεγάλη πόλη. Δουλειά δε βρήκε ποτέ. Δεν τον αγάπησε κι εκείνη η μελαχροινη με τα μεγάλα μάτια.

· Απομονώθηκε.

· Και άρχισε να βλέπει μόνο το δικό του κόσμο.

· Φόρεσε την ψευδαίσθηση και σκότωσε

· Και έντυσε τη ζωή του με το ίδιο μίσος που τον μεγάλωσαν.

Αποτύπωμα ψεύδους

Μεγάλα τα όργανα των αισθήσεων στις βιτρίνες και αυξομειώνεται η διάθεση των σχημάτων της θέασης.

Ουρά οι παριστάμενοι έμπροσθεν της θεατρικής παραστάσεως να αντικρίζουν και να συμμετέχουν πάραυτα στην εξέλιξη.

Και να μεγαλώνουν οι οφθαλμοί και να αγγίζουν οι ξύλινες μύτες την ερμηνεία.

Να ακούγονται οι δικαιολογίες και να αδειάζουν τα στόματα από τα φωνήεντα.

Και να χειροκροτούν και τα υπόγεια να τρέμουν από ευχαρίστηση για την ανόρθωση των μυτερών εξοχών.

Στα καταστήματα, ομολογίες της πραγματικότητας με παιχνίδια ξύλινα, για να απαλύνεται το ερμήνευμα.

Κυριαρχία των ψευδαισθήσεων και το παραμύθι στην υπηρεσία της αποκρυπτογράφησης.

Ο φακός εχθρός της φλυαρίας ανθίσταται με όλα του τα χρώματα.

Και εκείνο το κόκκινο φορώντας την εντύπωση ορίζει ακριβώς την πολιτεία της σήμερον.

Και πατώντας το πληκτροφόρο έγχορδο ακούγεται η φωνή που επαναφέρει τα βήματα στη συνέχεια της λεωφόρου.

loksos@gmail.com

λοξός εφημερίδα ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ 9/4/2010

2010-05-09T13:23:00.000-07:00

· Επί της νήσου Τήνου

· Τας ημέρας που οι κρότοι ατάκτως προσπάθησαν να επισημάνουν το χαρμόσυνον!

· Σύμβολα πομπώδη, άμφια αναμνήσεων και άσπρα κεριά με κορδελίτσες κόκκινες, αβγά αναστάσιμα να αποσιωπούν τους καρφωμένους μυτερούς ξύλινους σκελετούς των δυσοίωνων σκέψεων και σκοτεινοί άνθρωποι ολόγυρα ακίνητοι, να περιμένουν δυο λέξεις για την υποχώρηση στα δείπνα των απολαυστικών καταναλώσεων.

· Περιγραφές σπαρακτικές, απίστευτες οι σειρές των λέξεων και το υμνολόγημα να χρωματίζει κατανυκτικώς την παρείσακτη αισιοδοξία και να κορυφώνει τον πόνο μαζί με το χαμηλό φως, φροντίζοντας έτσι την ισορροπία των συναισθημάτων.

· Και μετά οι σκιές στα περιστύλια, ισχνές προσωπογραφίες, γεμισμένες από τα συμπλέγματα της μοναξιάς, με την αρρωστημένη παράδοση των θορύβων ανά χείρας, να εκτονώνουν το εορταστικό χωρίς ιδιαίτερες αναλύσεις και με την συγκρότηση της σκέψης να βρίσκεται στα ροδοκόκκινα ερίφια και στα ξεροψημένα γεμισμένα έντερα.

· Και ενώ ο κρότος αποτελούσε το επιμύθιο του εορταστικού ανέκαθεν, η λανθάνουσα μορφή επιθετικότητας έκανε την έκρηξη προαναφώνημα ατυχούς προσεγγίσεως της ανάμνησης.

· Και αναζητούσες τα εικονίσματα των παιδιών με τα χαμόγελα, να τοποθετούν τα χειροποίητα πυρομαχικά της χαράς, αλλα εις ματην , κάτι γραβατωμένοι μαντραχαλαίοι με πολυτελή άμφια, συνοδευόμενοι από γκόμενες με τακτοποιημένες κομμώσεις και μυαλό εκπαιδευμένο αρίστως εις θρανία αναγνωρισμένου τηλεοπτικού φροντιστηρίου, καθ’ ομοίωσιν γνωστής παραγωγής λάγνου δωματίου, χωρίς να «καταλαβαίνουν τίποτα», συμμετείχαν στην ετήσια αναπαράσταση της Αναστάσεως, των ασύλληπτων θορύβων της απογοήτευσης.

· Τοιουτοτρόπως και ενώ ταχείες οι ακολουθίες των πεπραγμένων έκαναν το θέαμα να ομοιάζει με πολυπαιγμένο άσμα μιας μονότονης επανάληψης, ενεφανίσθη στους ορίζοντες της κοντόφθαλμης σκέψεως μου και εκείνο το δυσόργητο ύφος του αμνού επί της σούβλας να με κάνει να μελαγχολήσω βλέποντας τον απιστεύτου εκτοπίσματος και ασυλλήπτου παχυδέρμου κατανοήσεως, αστείο, κοντόσωμο να χώνει τα καλογυαλισμένα δάχτυλα του στην ξεροψημενη επιδερμίδα και να διαχωρίζει την νοστιμιά από τη σάρκα και βουλημικώς να καταβροχθίζει, αγνοώντας επιτηδευμένως το υπόλοιπο ταπεινό πλήρωμα.

· Και οι οφθαλμοί του δολοφονηθέντος αμνού, μελαγχολικοί εκαρφώθησαν στον πλησιέστερο μικρό φέροντα την ευαισθησία πλουμίδι στα υγρά μάτια, ο οποιος πλέκοντας τα δάχτυλα του, προσπαθεί να κάνει τη ζωγραφιά, απωθημένη σκέψη που θα τον συνοδεύει στις μελλοντικές εορταστικές συνευρέσεις.

· Κάπως έτσι τραγουδήθηκε η θεάρεστος ανατύπωση και μαζί με όλα τα άλλα ευοδώθηκε το ετήσιο γλέντι της καταστάσεως που δημιούργησε το τυπικόν των ημερών

· Και η ποίηση πολιτική πράξη των κρυμμένων αναγνώσεων, προσπαθεί να φανερωθεί αποκληρώνοντας την ισοπέδωση της κρίσεως.

· Κοιλιακά άλγη αντιεξουστιακού περιεχομένου οδήγησαν την συμπαθή ρητορεία στα νοσοκομεία της περιφέρειας. Αλλά αι λυχνίαι είχαν αποχωρήσει στους κάδους της αχρηστίας. Και εγένετο είδησις τεραστίας σημασίας η ταλαιπωρία της υπουργικής ιδιότητος και πρωτοσέλιδον ξεφωνητών από τους χαρισματικούς πρωινούς εκφωνητάς.

· Ω τι κόσμος Μερόπη μου, αναφώνησα κοιτάζοντας την καλλίπυγον που εχαριεντίζετο περιμένοντας τις ανάσες της πρόστυχης νυκτός αγνατεύοντας το γαλήνιον της θαλάσσης από τους εξώστας του αιγαίου.

· Μακρόσυρτος ο αναστεναγμός της λαιμαργίας του λάρυγγος και η ρακή πλέον γίνεται σφύριγμα ερπετού σε ερημική άνυδρη τοποθεσία

· Και το Καλή Ανάσταση εφάνταζε μορφή ειρωνείας απίστευτου βεληνεκούς όπως εξεστομίζετο από τα χείλη γηραιών και νέων και έπλεε η συμπόνια στα μακρινά πελάγη ιχνογραφώντας για μια ακόμα φορά την διαφορετικότητα της πολυσύχναστης διάστασης των παραληρημάτων

· Λαμπρή η διαφάνεια και λαμπρές και οι ανακατατάξεις των κυματισμών όταν κλείνει η κουρτίνα και περιορίζεται το ορισμένο της χαράς.

· Και ξαναγυρίζουν οι καθημερινές προσφωνήσεις για να εμπεδωθεί η παρακμή των σημείων, αυτής της μεγάλης ανατριχίλας, που προκαλεί η χαμογελαστή αθλιότητα

· Με τυποποιημένες εκρήξεις κι αγορασμένα χαμόγελα!

Μυογράφημα

· Σκαρφαλωμένο με αξιοθαύμαστη δεξιοτεχνία στην πλευρά, ήθελε να βλέπει κατάματα τη θάλασσα.

· Πολύ λευκό, παράθυρα ακουμπισμένα στο πλαϊνό της κουπαστής, καταγάλανο στο ταβάνι, πλάκες απ τα σπλάχνα της γης. Πεζούλες πέτρινες, γειρτές, στραβές, να παίρνουν την πορεία του δρόμου, να βρίσκουν το τέλος στο ξινάρι με το γάργαρο νερό να ξεχύνεται, σαν να φωνάζει η ιστορία το χαμένο πρόγονο.

· Μάζεψε κι εκείνη τη χαρά που δίνει ο ίσκιος των χαμόδεντρων, το βοριαδάκι που φέρνει το παγωμένο, το βραδάκι, το μικρό φως στον ορίζοντα, που κάνει τη θάλασσα να φαντάζει μια τεράστια αφήγηση σε μικρή νύχτα και δημιούργησε.

· Το Χωριό, Το κυκλαδίτικο, το απέραντο μικρό, το μεγαλειώδες ασήμαντο σημείο, που φροντίζει να τρομοκρατεί τη σκέψη όταν συλλογάται την επιστροφή στην κοινοτοπία των φανταχτερών κατασκευών των γραμματιζούμενων

· Και στα σωθικά του, προστατευμένη η Εκκλησία του Δήμου. Η μικρή Πλατεία με τα σχέδια απ τον ασβέστι, τα λίγα φύλλα να κάνουν το τερτίπι της ανεπιτήδευτης τέχνης, να αγγίζει η τελειότητα τον ορισμό της

· Ένας σπουργίτης για την ζωντάνια και μια μυρουδιά από την αποκάλυψη της ευτυχίας

· Και ξαφνικά να τα βιολιά, να οι χοροί, να τα ρακιά, να ο έρωτας, να τα μαντίλια να στριφογυρίζουν, να οι αντικριστοί, να οι στάλες να υγραίνουν την επιθυμία, να και το αναψοκοκκίνισμα να φτιάχνει χαμηλωμένους ήλιους στα πρόσωπα

· Και μετά, όταν πέσει εντελώς το φως, εκείνο το απολυτο σκοτεινό, με εκείνο το καρφωμένο στη θάλασσα κατάρτι, να σε κάνει να ευλογάς τον ουρανό, που φρόντισε να σκεπάζει με τέτοιο χρώμα, τούτη την εικόνα.

Επιφώνημα Αναστάσεως

Στην εξέδρα των επισήμων, η απαλότητα των χρωμάτων με τα άμφια της θείας αισθητικής, τo διάφανο υγρό να αποκαλύπτει το βυθό των μυστικών και ένα ζευγάρι ταξιδιώτες να εκτιμά τη μοναχικότητα της πέτρας.

Και η ετερώνυμη έλξη των υπέργειων αισθήσεων, ο λευκός κι ο σκούρος χιτώνας, το χνουδωτό του βράχου, το τιρκουάζ της αντίθεσης των υγρών ρευμάτων και εκείνη η ρυτιδιασμένη θάλασσα που αγκαλιάζει το βλέμμα, που κουρασμένο από την μονότονη εορταστική διαδικασία αφήνεται στην ανάσταση της ανάμιξης των παρεμβολών του απρόσμενου.

Και τα ράμφη κίτρινα και σκοτεινά προτεταμένα ποζάρουν υπονοώντας και εννοώντας.

Και μια γονατισμένη ανάσα κρυμμένη πίσω από το φακό ακινητοποιείται μαζί με τη στιγμή για να αποτελειώσει το θαύμα, να φυλακίσει την ομορφιά στο αναπόλημα

Και μόνο ο κομπάρσος ήχος του νερού και εκείνο το πιτσίλισμα το επικίνδυνο δεν αποτυπώνεται, αφήνοντας για μια ακόμα φορά το κρυμμένο να είναι το πολυσήμαντο!

loksos@gmail.com

λοξός εφημερίδα ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ 1/4/2010

2010-05-09T13:13:00.000-07:00

· Έτη παθών με αμέτρητους ορεινούς όγκους και αυτοσχέδιους σταυρούς και μαυροφορεμένες μάνες να αναπολούν τα πρώτα κλάματα

· Μικρά όνειρα θαμμένα στις τενεκεδένιες μορφές. Ελπίδες γεμάτες από πρόσκαιρο χαμόγελο και θάνατο. Επίγειοι σιδερένιοι τοίχοι με μισάνοιχτα καπάκια και αδειανές απολαύσεις. Και χιλιάδες μικροί να αμολιούνται χωρίς να σέρνουν μικρά παιχνίδια μελαγχολικοί με σουφρωμένα χείλια να παίξουν με τα πεταμένα σκουπίδια ενός απερίγραπτου μίσους.

· Ο κόσμος τέλειωσε, έσβησε μέσα στα αρρωστημένα σύμβολα που δημιούργησε

· Φυλακές κάγκελα σπασμένα γυαλιά μυτερά στα ντουβάρια πολίτες φοβισμένοι απ τον ίδιο τους τον εαυτό παραδομένοι στις πλαστικές κάρτες στα χρέη και στην κατανάλωση.

· Και μια εξουσία ανήμπορη να αντιδράσει μπροστά στους απογόνους της

· Δυσωδία μούχλα σαπίλα που φτάνει μέχρι τα κόκαλα

· Ουδείς ξεχωρίζει η παγκοσμιοποίηση της ξεφτίλας σε όλα τα επίπεδα.

· Οι μορφές εξουσίας τρομοκρατούν δολοφονούν η κάθε μια με τον τρόπο που εκπαιδεύτηκε.

· Κι αφήνεσαι στο χαμό, τρισάθλιος δέκτης των φθόγγων μιας παρανοϊκής ορχήστρας. Πεζοδρόμιο χορταριασμένο και μπροστά τα οχήματα να βρέχουν το δρόμο με τα παραμιλητά της πικραμένης ανάσας

· Αθώοι νεκροί στη Μόσχα και δεν φτάνει πουθενά το γιατί για να αποκαλύψει την ανθρωπιά.

· Και εκείνος ο μικρός Αφγανός «ο άτυχος μικρός Αφγανός» -όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται απο τα μεσα μεταφοράς ειδήσεων- ανακάλυψε μες το χαμένο θησαυρό το θάνατο στη φιλόξενη χώρα

· Ο δεκαπενταετής Αφγανός, ο μικρός άγνωστος, ο Κανένας, ο προσδιορισμός ενός απλού υλικού καμωμένο από σάρκα δεν έχει τον κατάλληλο χρωματισμό για να αναστατώσει τις γενιές των μεσημεριών

· Και κανένα πλήθος με κεριά δε θα αναστατώσει με το δάκρυ του τις ασήμαντες σκέψεις και δεν θα μαζευτεί η νιότη σύσσωμη να τον αποχαιρετίσει και κανένας δρόμος δε θα πάρει το όνομα του

· Και φυσικά ποτέ δε θα μπορέσει να γινει φωτογραφία στους τοίχους κάποιων παιδικών δωματίων

· Κι αφήνοντας την αηδία να ξεχειλίσει για τα καλά άρχισα να φαντάζομαι όλη την πολιτική ακολουθία των ημερών και βγάζω το κασκέτο στο Γεώργιο τον Παπανδρέου που με τον τρόπο του καταρράκωσε όλη τη δήθεν πολιτική ικανότητα της επικράτειας.

· Ο Ρόλαντ Χάιφετζ καθηγητής στο Χάρβαρντ έδωσε σάρκα και οστά στην εξαγγελία της διά βιου μάθησης και το απουσιολόγιο γέμισε από δικαιολογημένους απόντες

· Καθαρή φωνή και βλέμμα ξάστερο με μορφασμούς εγκλωβισμένους σε κιγκλιδώματα οδηγιών. Πλήρης αδιαφορία τεχνοκρατικού ύφους, για τις ανάσες στις μισοσκότεινες κάμαρες, ρητορείες και επιχειρήματα για την χαμένη κλίμακα της ευτυχίας.

· Κι έρχεται κι η πρωταπριλιά να αποδώσει την ερμηνεία του σύμπαντος. Και ο σαρκασμός μηχανισμός ανατροπής προηγμένος μονολογεί χωρίς σκιές και παράσιτα.

· Κακόγουστη γιορτή άνευ σημασίας. Κάποτε θα πρέπει να φτιάξουν τα ανθρωποειδή και μια αληθινή μέρα. Που θα μαζεύονται όλοι μαζί να αντικρίζουν το εξαφανισμένο κοκκίνισμα.

· Έκανες να πάρεις μια ανάσα. Τα κατάφερες. Ένα παράπονο μοναχικό σύρθηκε

· Ούτε ένα φιλί! Το ζητιάνεψες πάνω στο ξύλο το σκληρό

· Και μαζεύτηκαν οι κτύποι στα μισοσκόταδα

· Κι αγριεύτηκαν τα μάτια της μακράς σειράς των φωνηέντων

· Τόλμησες και ξεκίνησες από την αρχή και δεν κατάλαβες ότι έφυγαν εκείνα τα γράμματα που σου χαν μάθει

· Ξεκίνησες ανάποδα να βρεις εκείνο το χαμένο θησαυρό πεταμένο σα θάνατο

· Σε εκείνα τα παγωμένα σκαλοπάτια

· Την μεγάλη εβδομάδα του έτους 2010

“αυτός ο κόσμος είναι μια φυλακή”

Κατασκευή συμμετρική, τακτική δόμηση των κτηρίων που φιλοξενούν την προσποίηση των κανόνων

Πλαίσιο μεταλλικό, ορθογώνια σε διατεταγμένη υπηρεσία

Κόκκινο το χρώμα της απόγνοιας, μουτζουρώνει την κανονικότητα της διάταξης.

Λέξεις βιαστικές κακογραμμένες ιχνογραφούν την παράσταση

Ο κόσμος μια φυλακή με κάγκελα συμβολικά την κατανάλωση, την τηλεόραση, τους οπλοφόρους

Ρητορική επανάσταση υπενθύμισης χαμένων ονείρων

Συνθήματα διδασκαλίας πάνω σε τούβλα

Περαστικοί αδιάφοροι ευτυχισμένοι με τα όμορφα ρούχα τους αφημένοι στη χαρά την πρόσκαιρη, στην ψευδαίσθηση κάποιων ηλιαχτίδων δεν αντιλαμβάνονται τον σχολικό πίνακα του δρόμου

Κι ο ρομαντικός ζωγράφος της ζωής της άλλης, αποσπά για λίγα δευτερόλεπτα την προσοχή δίνοντας με την ένταση του χρωματισμού την αληθινή υπόσταση της πραγματικότητας.

Και οι γιορτές οι μεγάλες ξεγελούν, προσφέροντας απλόχερα τη ξεχασιά σε ένα τσούγκρισμα φωνών ευχών και δακρύων

Και ακόμα και στους τοίχους λαμπριάτικα τα χρώματα σε φωνάζουν να ξυπνήσεις.

Μυογράφημα

· Είχε ξεχάσει πως ήταν εκείνη η μέρα! Μόνο κάποιες παλιές φωτογραφίες με κάτι λευκές ρυτίδες που κάναν το χρόνο να μαζεύεται σα σκόνη πάνω στη στιγμή ερχόνταν για να φτιάξουν εκείνο το στύλωμα στο βλέμμα

· Κοντοβράκια και πέδιλα με άσπρη κάλτσα αθώοι τρομοκράτες της γαλήνης στο μικρό χωριό.

· Σακούλες απο το τσιμέντο το μεγάλο μαχαίρι που έκοβε λουρίδες το σκληρό χαρτί τα φιτίλια η μπαρούτη στην άκρη. Και μετά το δίπλωμα αργά σφιχτά να φτιαχτούν τα τρίγωνα

· Ιεροτελεστία, γιορτινή προετοιμασία εθιμου.

· Χωρίς τηλεόραση ενα μικρο ραδιόφωνο στο χώμα με σπασμένη κεραία ένας τεμπέλης σκυλος ένας ηλιος ένας γάιδαρος πίσω απ το τοιχάκι και μια ησυχια που προμηνούσε τη συνωμοσία της ευτυχιας.

· Οι γυναίκες στις αυλές τις πέτρινες να απλώνουν και άλλες στη κουζίνα να ανοίγουν τα φυλλα.

· Στους καφενέδες ρακιά και μεζέδες, χωρατά πειράγματα και μικροκαβγάδες.

· Ένας μικρός σε ενα πλατύσκαλο με δάκρυα στα κόκκινα μάγουλα παρακαλά να μεγαλώσει για να τον πάρουν στην προετοιμασία του πολέμου.

· Πέρασε τα δάχτυλα του απαλά πάνω στην παλιά εικόνα χάιδεψε το μπαρμπα Γιάννη το Γιώργο που είναι στην Αμερική τη Μαρία που παντρεύτηκε στη Θεσσαλονίκη.

· Άνοιξε το συρτάρι έβαλε γλυκά για ύπνο την ανάμνηση και αναλογίσθηκε πόσα χρόνια πέρασαν απ τις μεγάλες Λαμπρές της ζωής.

· Κι άφησε τη σκέψη του να ξεφύγει σαν εκείνο το τρίγωνο που στριφογύριζε μέχρι να κάνει το θόρυβο της Ανάστασης

loksos@gmail.com

λοξός εφημερίδα ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ 25/3/2010

2010-05-09T13:05:00.000-07:00

· Λευκοπόρφυρον το αγαλλίαμα!

· Και ενώ η αλαλία εγκαταστάθηκε στις πλαστικές υποδοχές οι φωνές των αναπαυμένων εις τους καναπέδες εκαλυψαν το μήκος του ουρανού και λησμόνησαν τα δοκίμια περί κρίσεως, τις ακατονόμαστες συμμορίες των κερδοσκόπων και την ανερυθρίαστη παραγωγή φράσεων του εφήμερου.

· Κατά αυτόν τον τρόπο χωρίς το σάλιο πρόχειρο να καταβρέχει τα ξεραμένα χείλια, αναστέναξαν βαθιά και πανηγύρισαν την ανάταση της ερυθρόχροης θέλησης.

· Αυτό το πρωτείον ουδείς άλλος μπορούσε να το πάρει και διά τούτο έλαβε το χρωματισμό της χλωρίδος. Και απόμεινε η πορφύρα με την υπερηφάνεια της προσωνυμίας της μαζί με το συμπέρασμα να εκμηδενίζουν την πρόγνωση της στατιστικής

· Και στα γήπεδα της κατάντιας στα άντρα της υπερβολής οι χαρακτήρες διαφαίνονται για να αναστατώνουν την φτωχική σου καρικατούρα

· Το πούρο χαρακτηριστικό του Έλληνα επιχειρηματία και των παραγώγων, είναι όντως απολαυστικό όταν ξέρεις να το καπνίσεις. Στο γήπεδο ας πούμε, το να ανάβεις πούρο είναι σαν να πίνεις σαμπάνια και να τρως φασολάδα. Είναι σαν να πηγαίνεις να ακούσεις το «όπα» παιγμένο με ένα αυθεντικό στραντιβάριους.

· Αναζητάς την διαφορετικότητα των δηλώσεων από τους τιμητές της πολιτικής κατάστασης και κρυφογελάς. Χάνεις τα εσωβράκια εντός του οίκου σου σε ένα παιχνίδι και η αλαζονεία αποσκιρτά και δημιουργεί την αναστάτωση στους κατανοούντες την ερμηνεία των προσωπογραφιών .

· Στην πολιτικόσφαιρα όταν παίζεις εκτός έδρας οι επιθέσεις είναι προσεκτικές και κλέβεις το χρόνο μέχρι να προσλάβεις όλες τις πιθανότητες με το μέρος σου. Και Μετά εκείνο το μακρόσυρτο που κάνει την ιστορία να γράφει το αποτέλεσμα.

· Το παράλογο των αναφορών συνεχίζεται και προκαλεί ακρωτηριασμούς διανοητικούς.

· Στα προσυνέδριο ο Αντώνιος σέρνει την εξοχή της στοματικής κοιλότητάς του πάνω στο όνομα της γενέτειρας του προκατόχου του, μνημονεύοντας τον εθνάρχη και τον μέχρι πρότινος κατασκευασμένο ευφυή.

· "Τελειώσαμε με τα βιλαέτια μέσα στο κόμμα". "Τελειώσαμε με τις βαρονίες. Και τώρα τελειώνουμε και με όλες τις υπόλοιπες ιστορικές παθογένειες. Και προχωρούμε σε αληθινή επανάσταση". Μονολογεί ο Αντώνιος!

· Και η αλλεπάλληλη λεκτική εκσπερμάτιση ολοκληρώνεται επαναστατώντας.

· Ελάλησε ο πετεινός, ελάλησε ο κούκος, έλάλησε το σύμπαν ολάκερο.

· Καήκαν τα μυαλά κάηκαν οι γλώσσες καήκαν τα νοήματα

· Και η εναπομείνασα χρωματιστή ουσία έχει πλέον αφανισθεί από προσώπου σκέψεως

· Αλλά ευτυχώς που από την άλλη μεριά οι διαχειριστές και εν μέρει υπαίτιοι της κρίσεως έχουν το όπλο πάνω στο τραπέζι.

· Το σκηνικό εξαιρετικό. Όταν ο Γεώργιος καταφτάνει για να διαπραγματευτεί τον υποδέχονται όλοι με ειρωνικό βλέμμα.

· Και όταν με μια κίνηση βγαλμένη από την ευλυγισία πρωταγωνιστή καλογυρισμένου γουέστερν ακουμπήσει το εξάσφαιρο πάνω στο τραπέζι, ένα ρίγος αρχίζει να διαπερνά τους ομοτράπεζους και τα τρομαγμένα βλέμματα αφήνονται καθηλωμένα μπροστά στη θέα του παγωμένου σιδερικού

· Κι η Δωροθέα κακάσχημη πλούσια και συμπλεγματική ακόμα θυμάται εκείνον τον Έλληνα που την έφτυσε σε εκείνο το απόμερο ψαροχώρι.

· Και Παρακολουθώντας τα δρώμενα

· Αντιλαμβάνομαι ο ταλαίπωρος ότι σπίτι δεν έχω, αυτοκίνητο δεν έχω, δώρο δεν έχω, τρέχω σαν τον τρελό να προλάβω τις ημερομηνίες και πληρώνω κι από πάνω για την χυλόπιτα της Δωροθέας.

· Και την ώρα που είχα φτάσει σε μια στιγμή που το μυαλό είχε παραλάβει το σερβιρισμένο σκοτάδι

· Έρχεται εκείνος ο ισχνός Άγγλος να επαναφέρει εκείνη την κραυγή της χαμένης περηφάνιας

· Γιατί στη γλώσσα την ευλογημένη, Γαύρος σημαίνει υπερήφανος

Μυογράφημα

· Ο Επιφανής αειθαλές καλλιέργημα, έχει κατακλύσει τα καφασωτά ορθογώνια των παραγωγών και διακρίνεται πάντοτε στην πρόσοψη των κτηρίων, των πολυτελών κέντρων εξουσίας των βαρύγδουπων πρωτοσέλιδων και των εκπομπών που ξεχειλίζουν από ποιότητα και επιτηδευμένη αθωότητα.

· Είναι κοντοκουρεμένος, ξυρισμένος με πουκάμισο και ψαγμένη ιδεολογία ντυσίματος, διανθισμένη από μια επιμελώς καλυμμένη ταμπελίτσα που αναβοσβήνει για να υπενθυμίζει στο τυχαίο βλέμμα την υπεροχή της φιγούρας.

· Δεν ιδρώνει ποτέ, ομιλεί αργά με το αναμεμειγμένο ύφος του πολυγράμματου και του εκλεπτυσμένου στα σαλόνια καλλιεργημένου οπωρικού, προσέχοντας απίστευτα το φωνήεν «ε» να μην συμφωνεί με την αμηχανία της κατάληξης.

· Έχει γνώμη επί παντός του επιστητού και βρίσκεται πάντα δίπλα στους διαχειριστές της εξουσίας επωφελούμενος από την ανάγκη της επιφάνειας να αρπάξει οτιδήποτε ξεχωρίζει

· Ανάμεσα στους σοφούς τους πολιτικούς τους ηθοποιούς τους σκηνοθέτες, κουνά αργά το κεφάλι του συμπονώντας σκεπτόμενος.

· Χαρακτηριστικά αντικείμενα που συνοδεύουν την επικράτεια του είναι το μακρύ πούρο και η πένα με το άσπρο αστέρι. Ένα ρολόι που δείχνει τι ώρα έχουν οι υπόλοιποι και ένα κλειδί που σηματοδοτεί την υπεροχή επί του εδάφους.

· Αν τον δείτε ξαφνικά μπροστά σας να σας χαμογελά προσπεράστε, κατευθυνθείτε στο πλησιέστερο αφοδευτήριο βάλετε το δάχτυλο βαθιά στο στόμα σας και αφήστε τις σκέψεις σας να ξεχειλίσουν

· Μετά κοιτάξτε το αναψοκοκκινισμένο πρόσωπο σας στο καθρέφτη και συνεχίστε να βαδίζετε σίγουροι ότι δεν θα καταφέρετε τίποτα σχεδόν από όσα ονειρευτήκατε ποτέ.

Ο ουρανός του τοίχου

Αδιέξοδο στο μικρό δρομάκι και χρώματα πάνω στους τοίχους

Κολόνες αρνητικές στις άκρες των πεζοδρομίων σηματοδοτούν την απαγόρευση της εισόδου στην πολυπόθητη ευτυχία.

Με την ορθογραφία της εικόνας να καταστρατηγεί το θέμα της ζωγραφιάς

Από μακριά ανάμεσα στους ανέκφραστους τοίχους πολύ γαλάζιο και εκείνα τα χρώματα μετά τη βροχή αφήνουν την Άνοιξη στο κάδρο

Αφού δεν γίνεται πια να φανεί η μυρουδιά απ το χώμα το κελάηδημα του φτερωτού και εκείνο το ενοχλητικό φωτεινό, αφού δεν μπορούμε να αγγίξουμε την Άνοιξη, την αναρτήσαμε πρωτοσέλιδο στα κτήρια της απομόνωσης.

Με την πλάτη γυρισμένη ακόμα και στους πίνακες τρομοκρατημένοι από το σταμάτημα των ραβδούχων κοιτάξαμε τους ξεραμένους πόθους τους αναρριχώμενους και ταξιδέψαμε στους πραγματικούς κήπους που ξεχάστηκαν τα χαμόγελα κι οι παπαρούνες

Σε καλωσορίσαμε και καταθέσαμε στεφάνι στο μνήμα σου, Άνοιξη!

loksos@gmail.com

λοξός εφημερίδα ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ 18/3/2010

2010-05-09T13:03:00.000-07:00

· Το νερό έτρεχε γάργαρο!

· Είχαν ανοίξει τα μπούτια τους οι βράχοι και το στοιχειό ορμητικό και με περίσσιες δίπλες ξετυλιγόταν κι έπεφτε με ορμή στο κοίλωμα με τη γλιστερή επιφάνεια.

· Μετά αφρισμένο απλωνόταν στη διέξοδο που του παραχώρησε το έδαφος αποχωρώντας κι αγριεμένο παράσερνε τα πεταμένα από τον αέρα μικρά σκουπίδια

· Κάπως έτσι φτιάχνονται οι μικροί χείμαροι όταν ανοίγουν τα επουράνια

· Και καθαρίζει το υπόλοιπο των δημιουργημάτων των ψεύτικων

· Μια «αυτοκάθαρση» αγνή που συντελείται για να φτιαχτούν τα δαντελωτά σκαλοπάτια της αισθητικής.

· Στην πολιτική αισθητική, γάργαρα νερά δεν υπάρχουν. Βράχοι και μπούτια υπάρχουν. Μόνο που είναι πλαδαρά εξογκώματα μέσα σε παρεξηγημένους κανόνες. Και συνευρίσκονται μέχρις ότου η βρομιά ανεβάσει την κακοφωνία στο υπερώον και στο κατόπιν αναγγέλλεται η δυσοσμία κάτω από τις μασχάλες.

· Και ως άλλες ηλεκτρικές συσκευές ύστερα, μπαίνουν στην διαδικασία της αυτοκάθαρσης.

· Και τα υπολείμματα από τα καμένα λίπη γίνονται καρβουνιασμένη σκόνη μέχρι να μπει η καινούργια λιπαρή ουσία που θα κάνει την επανάληψη να φαντάζει μια γραφική ιχνογραφία.

· Και σκύβεις το κεφάλι και αυτομουτζώνεσαι για το απροκάλυπτον των δηλώσεων.

· Ένας κύριος Θ. Καράγογλου, αδιαφορώντας εντελώς για την υστερία που θα προκαλέσει στους καημένους εν Ελλάδι ψηφοφόρους και χωρίς την απαραίτητα ροδόχροια που απαιτεί τουλάχιστον η ενοχή, αναιδώς λέγει.

· «Δεν χάλασε ο κόσμος αν φύγουν 10-15-20-30 στελέχη. Όταν πάει να βουλιάξει ένα καράβι, πετάνε τη σαβούρα».

· Σαβούρα λοιπόν. χαρακτηρισμός για τους εντός ευρισκομένους και αναμετράς τους ποικίλους τρόπους της εξαπάτησης και μένεις επιβρόντητος ενώπιον της αυθάδειας του αυτονόητου λόγου.

· Πολύ πρωί βγήκε ο ήλιος σήμερα και την ώρα που κοίταζες το μισάνοιχτο κούφωμα αντιλήφθηκες την περιορισμενη ορατότητα των ματιών σου

· Έφυγε κι ο Jean Ferrat τραγουδιστής, στιχουργός και συνθέτης. Όταν πήγαινε σε εκπομπές της γαλλικής τηλεόρασης η φράση κλειδί ήταν, «να τραγουδήσει αλλά να μη μιλήσει»

· Τρομάζουν οι άλλες φωνές απανταχού και αποκλείονται γενικώς και αδιακρίτως

· Και στη Γαλλία που είναι ίσως η μόνη που απόμεινε να κοιτάζει με συμπάθεια ακόμα τα παλιά μάρμαρα καταποντίζεται ο αυτοκράτωρ. Που να βρεθεί όρεξη όταν το λαμπερό των ματιών κρυφοκοιτάζει στη διπλανή στιγμή. Κι όταν αναζητάς να πάρεις το αίμα σου πίσω σε βλέμματα χαμηλότερου βεληνεκούς, τότε περνάς στην δεύτερη θέση ακόμα κι αν κάθεσαι στο πρώτο θρανίο

· Στην πρώτη σελίδα φωτογραφημένος ο Σαρκοζύ και διπλα η λέξη avertissement που σημαίνει προειδοποίηση.

· Στο Γαλλικό σχολείο το λέξημα αυτό δηλώνει το στάδιο πριν την αποβολή. Αυτές οι λέξεις με τα παιχνίδια τους! Επιβάλλουν και αποβάλλουν. Αναλόγως τη διάθεση τους

· Ενώ στην δεξιά όχθη της πολιτείας

· Ο Προκόπιος προσπαθεί να αγιογραφήσει το παρελθόν του. Δεν παίρνει διαζύγιο από την αποτυχία, ορθώς σκεπτόμενος. Σέβεται τις αντιαισθητικές επιλογές του. Συνέπεια, ομολογουμένως, που τσακίζει το ξημέρωμα

· Και στις αποδείξεις αφήνω την σωτηρία μου. Στις μικρές λεξούλες που με κόπο διακρίνω. Στους δυσδιόρατους αριθμούς της απόγνοιας μου.

· Τοιουτοτρόπως περιορισμένος στο τυπογραφημένο λευκό ορθογώνιο εκτεθειμένος στις παγίδες των αόρατων εχθρών υστερικώς αφήνομαι στον οίκτο μου

· Και γραμμένος ο κόσμος χαμηλά με ακριβά μολύβια πνίγεται από τους σκληρούς τοίχους που τον πλησιάζουν.

· Σε λίγο φτάνει η Άνοιξη με τις παπαρούνες της και την επιτηδευμένη διέγερση των αισθήσεων της

· Κι εγώ ανυπομονώ πότε θα έρθει το επόμενο φθινόπωρο

Μυογράφημα

· Γεννήθηκε σε ένα ορεινό χωριό. Ο πατέρας του δεν ήταν τίποτα το σπουδαίο. Μεροκαματιάρης άνθρωπος που αγωνιζόταν να βγάλει το ψωμί του. Έφευγε με το ξημέρωμα γύριζε με το σούρουπο. Η μάνα του καλή γυναίκα με τα σταυροκοπήματα της και τις προσευχές της τον μεγάλωσε με όλες τις πατροπαράδοτες αξίες που κληρονόμησε.

· Τέλειωσε το δημοτικό και το γυμνάσιο και όταν βαρέθηκε να σαλαγά πρόβατα κατηφόρισε στη μεγάλη πόλη, να βρει το θειο του που είχε ένα μεγάλο εμπορικό.

· Εκεί ανδρώθηκε πονήρεψε ξέχασε τους κάμπους και τις ραχούλες τα κλαρίνα και τη Μέλπω τη χωριατοπούλα που την έβλεπε κλεφτά, όταν έπλενε φλοκάτες στο ποτάμι.

· Κατάλαβε γρήγορα το νόημα και ξέφυγε.

· Άρχισε να ντύνεται αλλιώς. Έφτιαξε και την προφορά του. Έβαλε κι ένα δαχτυλίδι με μαύρη πέτρα, αγόρασε και πούρα.

· Κούρσα πολυτελείας, σκυλάδικα και γήπεδα. Πρώτο τραπέζι πίστα το όνομά του και το λουλούδι σύννεφο.

· Γυναίκες βαμμένες, πολιτικοί στα πόδια του, μίζες και λαμογιές.

· Ανέβαινε ψηλά κι αγνάντευε τις μύγες που τον εκλιπαρούσαν

· Στο χωριό τον λάτρευαν, ήταν το παράδειγμα στα στόματα των μανάδων. Το αποκούμπι των ονείρων τους.

· Τα χρόνια περνούσαν

· Ο πατέρας του πέθανε φτωχός, όταν γύριζε ένα σούρουπο κι η μάνα του ακόμα κάθεται στο μονό σκαλοπάτι μπας και φανερωθεί.

· Που και που κτυπά εκείνο το μαύρο κουτί αλλά η φωνή απ την άλλη μεριά είναι αγνώριστη και ξένη

· Κι εκείνη έχει μείνει ακόμα στο νανούρισμα και στο πρώτο κλάμα.

Φωνές λέξεων

Το παρελθόν στη σειρά ανασυγκροτεί.

Ο δίσκος σπασμένος και τα μισοσβησμένα γράμματα θυμίζουν τη μελωδία.

Στο μικρό χώρο που οι αναμνήσεις σχηματοποιούνται και γίνονται συντροφιά. Την ώρα που αναδιπλώνονται οι σκέψεις και το μοναχικό παραλήρημα μπορεί να πάρει τη μορφή ενός πάθους. Τα αντικείμενα γιγαντώνονται και εκφωνούν.

Δυο σύνθετες λέξεις και διαφορετική η εκπομπή του λόγου.

Ο ορισμός του τραγουδιού διά των γραμμών.

Όταν η διακόσμηση ασυνείδητα συνδέει τις ανάσες.

Και η σκόνη απαραίτητη προϋπόθεση του χαμένου χρόνου δίνει την εκλαμπρότητα στα κρυφίως εννοούμενα

Σημεία που διογκώνουν τη λεπτομέρεια και αφήνουν τους ορισμούς τους καταγεγραμμένους να μοιάζουν με ασήμαντα στίγματα

Κι όταν μέσα στο γεμάτο ποτήρι κοιτάς τη ζωή, ακούς το γραμμένο να τραγουδά μαζί με τα παράσιτα της χθεσινής επιθυμίας

Έτσι απλά, όπως γράφεται ο έρωτας

loksos@gmail.com

λοξός εφημερίδα ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ 10/3/2010

2010-05-09T12:53:00.000-07:00

· Ήταν όλοι εκεί!

· Υπουργοί παρά τω προέδρω και τω πρωθυπουργώ και μάτια κουρασμένα αλλού για αλλού.

· Αρκετό κρύο στην Αυλή των ανακτόρων. Φρουρές πρωτόκολλα και μαζεμένα τα μικρόφωνα στην άκρη.

· Περιμένοντας τον ψηλό.

· Και μια γυναίκα και ένας άντρας κατεβαίνουν στο γεμάτο ψιλό χαλικάκι έδαφος. Ένα μαύρο αυτοκίνητο καταφτάνει. Ο ενδεδυμένος με την μεγαλοπρέπεια αυτοκράτωρ Σαρκοζύ με το ψηλοτάκουνο του και την μαύρη γραβάτα του εμφανίζεται στην κλίμακα.

· Και παραβιάζοντας την μεγαλοσύνη των κανόνων κατεβαίνει και υποδέχεται τον Έλληνα πρωθυπουργό επί του δαπέδου. Τον αγγίζει επιτηδευμένως πετώντας μηνύματα αγαστής σύμπνοιας των στοιχείων και τοιουτοτρόπως με την αίσθηση της αφής, καταλύει την αμηχανία των δύσκολων ραντεβού. Αγκαλιασμένοι χάνονται στο βάθος της εισόδου αφήνοντας τον πολυέλαιο της προσόδου να δηλώνει τα υπονοούμενα των ψιθύρων.

· Δυο πρόσωπα δυο αρχηγοί δυο εκφράσεις. Ένα πρόσωπο ένας αρχηγός μια έκφραση

· Δηλώνοντας το αυτονόητο ο χαμογελαστός Σαρκοζύ με την ικανοποίηση των ενστίκτων έκδηλη στο πρόσωπο του να στολίζει το μειδίαμα , αμέριστα μοίρασε την αλληλεγγύη εξ ονόματος όλων βάζοντας έτσι το κορμί του να σταθεί στο χαμήλωμα των περιστάσεων.

· Εκμεταλλευόμενος στο έπακρο την έλλειψη της γοητείας των χαρισμάτων από το πολιτικό τοπίο και ξέροντας οτι οι λεπτομέρειες κάνουν έναν περιώνυμο να ξεχωρίζει, έχει ήδη ανέβει στο άλογο και παρελαύνει ανάμεσα στους στερημένους από φαντασία ηγέτες.

· Πρέπει να είναι όμορφο να ξυπνάς και να βλέπεις την Κάρλα. Σου δίνει αυτοπεποίθηση απίστευτη. Άσε που σε βλέπει και με διαφορετικό μάτι και η Μέρκελ.

· Η φαντασιώσεις ανεξέλεγκτα πολιτικά σχήματα πάνε και έρχονται και τα όνειρα της σάρκας αναμειγνύονται με τους δανεισμούς.

· Ο Νικολά φορώντας μαύρο λαιμοδέτη απέσυρε το μελαγχολικό από την ψυχή του και έδειξε ότι πενθεί για την αντεπίθεση του ψηλού και για την άποψη του περί των επιτοκίων της ζωής της μίζερης των ταπί αλλά ζωντανών οργανισμών αυτής της ηπείρου.

· Αυτό το Δ Ν.Τ , ο δαίμονας που μπορεί να ανατινάξει της σχέσεις της συνευρέσεως των χωρών παραμονεύει

· Και στα χείλια του Παπανδρέου η λέξη πήγαινε κι ερχόταν και θύμιζε εκβιαστικό αναφιλητό μικρού παιδιού που δεν του δίνουν καραμέλες.

· Και ενώ μιλούσε ο αυτοκράτωρ ενεφανίσθη αίφνης στην δεξιά χείρα αραχνοΰφαντο σουτιέν ροζ με μαύρες αποχρώσεις. Και μένα πλατύ χαμόγελο η αυτού μεγαλειότης Σαρκομάγνος ο τεράστιος, κρυφίως και με βλέμμα γεμάτο από υποσχέσεις έθεσε αυτό εντός της τσέπης του άρχοντος εξ Ελλάδος.

· Και η ανακούφιση αποτυπώθηκε επί των χειλέων αλλά να ξανά εκείνο το αρκτικόλεξο επιχείρημα και να τα κτυπήματα στην πλάτη και να οι φιλοφρονήσεις.

· Ο ενικός αριθμός να δίνει και να παίρνει την αλληλεγγύη και να τον ακούει η Αγγέλα και να συμβιβάζεται.

· Και η γραφικότητα εντός συνόρων συνεχίζεται χωρίς ανάσα

· Ο ευεργέτης του ελληνικού έθνους Καραμανλής συναντήθηκε με την Ντόρα Και ανάσανε σύμπασα η επικράτεια από αγαλλίαση και στην κουζίνα όψιμοι επαναστάτες παπουτσωμένοι γάτοι σκανδαλίζουν ακόμα και την αστειότητα, ανακαλώντας!

· Και κιτρίνισε η Πόλη από τα σημεία που πέφτουν από τον ουρανό και καλύπτουν τα τέρατα

· Αποφεύγοντας τη μιζέρια σκάλωσα το βλέμμα μου στην καλλίπυγο που αδιάφορη για την κρίση ξεπέρασε τη μονοτονία του Μαρτίου

· Ο ερωτισμός δεν καταλαβαίνει από κερδοσκόπους

· Κερδοσκοπεί από μόνος του

Μυογράφημα

· Mεγάλο κρεβάτι. Τέσσερις κολόνες.

· Ένα πολυτελές λευκό διάφανο να αποκρύπτει τη φλυαρία των κινήσεων των σωμάτων.

· Μαύρο μετάξι να χαϊδεύει το σμιλευμένο κορμί και να αφήνει τις λεπτομέρειες να γίνονται αδιέξοδο

· Μάτια φεγγάρια, χάδι η φωνή και φαντασιώσεις με χιτώνες και πόδια ξυπόλυτα, σε κατεστραμμένα μάρμαρα. Αυλοί και άρπες και εκείνη να περιδιαβαίνει γυμνή σε έπη ποιητών

· Εκείνος με τρικό λευκό, μποξεράκι με πασχαλίτσες και κάλτσες μαύρες μέχρι το γόνατο. Ξαπλωμένος και βυθισμένος στο παχύ μαξιλάρι με το ένα χέρι να ανασηκώνει το κεφάλι

· Κοντός νευρώδης και ταχύγλωσσος, οπαδός της πολυπλοκότητας και του σφιχτού λόγου έπαιζε από μικρός το παιχνίδι της εντύπωσης

· Μάτια καρφωμένα στο υπερώο του κρεβατιού και η μια σκέψη να διαδέχεται την άλλη.

· Από τότε που εγκαταστάθηκε στο μεγάλο σπίτι με τη μεγάλη πόρτα τους φρουρούς απ έξω και το πλήθος να τον χειροκροτά ήξερε ότι τα ήθελε όλα.

· Μετά ήρθε και εκείνη η όμορφη που τον έκανε πασίγνωστο. Η γοητεία του έγινε σεβασμός και η παρουσία του σαγήνευε ακόμα και την πιο αντιδραστική άποψη.

· Ήταν βασιλιάς και ήθελε να γίνει αυτοκράτορας. Αυτό το όνειρο τον είχε κάνει να χάνει τον ύπνο του.

· «Νικολά», ακούστηκε η Αλληλεγγύη

· Ο απόηχος συνεχίστηκε και οι αισθήσεις άρχισαν να σκέφτονται τη γλώσσα που μπορεί να τις ερμηνεύσει.

· Έκλεισε τα μάτια κι ονειρεύτηκε. Ήξερε ότι κάπου εκεί κοντά στη θάλασσα κάποιους είχε πλανέψει

· Κι ήταν ακόμα η αρχή!

Συνωστισμένοι θρόνοι

Στο παρασκήνιο του μεγάλου θεάτρου

Στο παλιό παλάτι

Στην γειτονική αίθουσα που αποθηκεύονται οι θρόνοι

Ο ένας πάνω στον άλλον τακτοποιημένοι

Με το κόκκινο βελούδο και το επίχρυσο να υποδέχεται αυτούς που δεν χωράνε

Ένα πανωφόρι αφημένο νωχελικώς περιμένει το σώμα για να αποσυρθεί

Αποθήκη πολυτελείας με ακριβό χαλί και με το σημείο της ακαταστασίας να αφήνεται ακόμα και στα μεγάλα σαλόνια.

Εκεί που η συμπαράσταση των θρόνων ακόμα και στοιβαγμένη βρίσκει τις απαντήσεις.

Αθρόα η προσέλευση των υπηκόων και το πλήθος των καθισμάτων δικαιολογεί την παρουσία του.

Η σύντομη ματιά διακρίνει το μοναχικό ανάμεσα στις σειρές.

Οι από πάνω του έφυγαν γρήγορα. Κι από κάτω δεν υπήρχε κανείς

Κι από πίσω μηχανήματα παραγωγής ήχου και εικόνας συμβολικά διευρύνουν την αφαίρεση των βλεμμάτων

Και η κρίση γράφει και απεικονίζει το διπλανό των δηλώσεων.

loksos@gmail.com

λοξός εφημερίδα ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ 4/3/2010

2010-05-09T12:46:00.000-07:00

· «Όλοι ρε ν!»

· Και το σύμφωνο στο τέλος να αποδίδει την μουσικότητα της εντολής!

· Στο πάτωμα με τα χέρια πισθάγκωνα κι ένα κομμάτι πανί στο στόμα να μην ακούγονται οι φωνές και ανησυχήσουν τους φιλήσυχους περιώνυμους.

· Κι από πάνω ο γυαλάκιας με το όνομα, να φτιάχνει φράση.

· «Όλοι ρεν», με το σπασμένο και κακώς προφερόμενο «καλό κουράγιο» και κάτω στο έδαφος να βλέπεις τη σκόνη και να νομίζεις ότι είναι κύκλωπες μονόφθαλμοι και λάμιες με σπυριά και νύχια μακριά σαν ξίφη από λειτουργικό ιεράς εξετάσεως .

· Και το έργο γυρίστηκε στα ελληνικά προς το παρόν. Και αναλόγως την εισπρακτική του επιτυχία θα γυριστεί και στις άλλες γλώσσες. Οσονούπω.

· Και στην ιστορία της ελληνικής ταινίας της ασπρόμαυρης, του μικρού που γυάλιζε παπούτσια στο πεζοδρόμιο, τα περίσσια αποθέματα της στείρας επαρχιώτικης αντίληψης, αγγίζουν το συναίσθημα του ανύπαρκτου στην ουσία πολίτη.

· Κάποιος πρότεινε και τις άμεσες δολοφονίες ούτως ώστε το σενάριο να έχει ακόμα πιο ρεαλιστική άποψη που θα καθηλώνει. Το εισιτήριο ακριβό και το αίμα να τρέχει από την οθόνη και να βρέχει τα λουστρίνια των θεατών.

· «Για την πατρίδα και το μισθό μου, θα θυσιάσω». Ο τίτλος εύκολος βγήκε από δημοσκόπηση του επικοινωνιακού τμήματος της παραγωγής.

· Φωνή τρεμάμενη με ένα κορόμηλο δάκρυ να στέκεται κάτω απ τα βλέφαρα, ένας σκυφτός διαβάτης του τόπου κι από πίσω χιλιάδες με τα χέρια προτεταμένα να κρατούν τον δέκατο τέταρτο και μερικοί άλλοι το επίδομα το πενιχρό

· Και πιο πέρα ο πρωθυπουργός ο Γεώργιος ο Παπανδρέου με το συνεσταλμένο ύφος, το καλοσυνάτο βλέμμα και την εμφάνιση του οσίου ενός βραχοκρέμαστου ξωκλησιού, με ταπεινότητα να ευχαριστεί το ποίμνιο για την απαράμιλλο αυτοθυσία του.

· Πρωτόγνωρες σκηνές τις τελευταίες στιγμές στη χώρα των λέξεων των απροσδιόριστων σχημάτων και των παράδοξων νοημάτων.

· Κι όλα αυτά για να ξεμοναχιάσουμε την ελληνική λέξη που τρομοκρατεί τις γλώσσες όλου του κόσμου.

· Σπαράζει η καρδιά σου. Όχι τόσο για την πίκρα που προκαλεί η έλλειψη των τηγανιτών αβγών από το καρό τραπεζομάντιλο, όσο για εκείνους τους ψυχρούς ακαταλαβίστικους τύπους με τα κοστούμια και το ύφος του επιθεωρητή αλησμόνητων εποχών να σου κουνούν το δάχτυλο.

· Ελευθερία ανεξαρτησία κι ένα γελάκι αραχνοΰφαντο υφαίνεται στα ροδαλά χειλάκια της αποφοίτου της φιλοσοφικής σχολής της ημεδαπής.

· Αρχίζω και νιώθω ενοχές που δε θα δω το έργο, αγαπημένη μου.

· Και αφημένος στην ονειρική κατάσταση, διασχίζω την αίθουσα και καταφεύγω στο διπλανό δωμάτιο.

· Και θυμάμαι τη φράση, «casse-toi alors pauvre con», του υπερφίαλου πετεινού, του βραχύσωμου Γάλλου άρχοντα.

· Και επίκαιρη η ρήση, όταν βλέπεις την αμέριστη συμπαράσταση των απανταχού καλοπροαίρετων αναγνωσμάτων.

· Και ο Σαρκοζυ χάρισε το χρέος της Αϊτής επιτελώντας το χρέος του και αυτήν την εβδομάδα. Μετασεισμοί! αναγκαστικοί.

· Και επί τη ευκαιρία

· Όπου να ‘ναι έρχονται κι οι μεγάλες φαρμακευτικές εταιρίες να βγάλουν το καινούργιο εμβόλιο κατά της κρίσεως.

· Μιας και η γρίπη τέλειωσε, οι παρουσιαστές την λησμόνησαν, την ξεχάσαμε κι εμείς και τώρα άλλα μικρόβια ξεχύθηκαν για να αποτελειώσουν τον ασθενή.

· Ένας πανικός χρειάζεται πάντα για τα προσχήματα!

· Και όποιο ψίχουλο φεύγει απ το τραπέζι δεν ξανάρχεται ποτέ πίσω.

· Αγαπημένη μου, φεύγω τώρα

· Πάω σινεμά! Τα λέμε το βράδυ!

Μυογράφημα

· Αρχές Ανοίξεως.

· Ο Ήλιος σηκωμένος.

· Ένα τραπεζάκι σιδερένιο βαμμένο κόκκινο, στην άκρη της προκυμαίας.

· Ένα καραφάκι ούζο, μεζές στη μέση, τέσσερις καρέκλες ψάθινες και δυο πρόσωπα να θερίζουν το φως

· Τσουγκρίσματα, ανεμελιά, γέλια και ιστορίες με πονηριά και ουσία.

· Πολιτική, ποδόσφαιρο, γκόμενες. Η σειρά αυστηρή. Ιεραρχία σοβαρή. Το τρίτο μέρος ρουφά το ούζο περισσότερο και τα αίματα ανάβουν

· Απέναντι δυο ξεμανίκωτες, μια σαλάτα χωριάτικη με δυο πιρούνια, ασπρουλιάρικα πόδια, κεφάλια ριγμένα προς τα πίσω, να βλέπει ο Ήλιος το λαιμό και να εξαγριώνεται.

· Τα ποτήρια θορυβούν και κάποια μισόλογα τουριστικά ξεφεύγουν που και που και ζαλίζουν την εικόνα.

· Τα χέρια υψώνονται, χαμόγελα ανταλλάσσονται κι οι υποσχέσεις σιωπηρώς προμηνύουν τη θύελλα

· Βλέμματα λάγνα στρέφονται και προσγειώνονται στα μισάνοιχτα πόδια της βορινής αισθαντικότητας.

· Το παιχνίδι κοντά στον φως άρχισε. Πρωτόγνωρος ερωτισμός στο μαγικό τοπίο, με την δροσιά της θάλασσας να δέρνει τη ζεστασιά και να ξεφεύγει ο Πρίαπος από τις φωτογραφίες

· Δυο σταλμένα ποτήρια στο διπλανό τραπέζι κι ο πρόλογος του αιφνιδιασμού συνετελεσθη.

· Ο δρόμος ανοικτός. Σε λίγο θα γραφτεί η στιγμή, κοντά στην προκυμαία ανάμεσα στις σταγόνες και το χάδι του ήλιου.

· Μια βάρκα από μακριά ολοκληρώνει την εικόνα κι ένας ηλιοκαμένος γίγαντας τραντάζει το μουράγιο

· Ένας χαιρετισμός νησιώτικος μια ματιά επεξεργασίας των θηραμάτων και μια ευχή θαλασσινή με αντίστροφο νόημα

· «Καλό κουράγιο», παιδιά!

· Προκαλώντας το γέλιο σ αυτούς που δεν κατάλαβαν!

Πλαγγόνες στα κάγκελα

Σιδερένια κάγκελα κι από πίσω μάτια διαφόρων σχημάτων.

Κορμιά με χρώματα άσπρα μαύρα κίτρινα

Βλέμματα με σκιές και κρυμμένα νοήματα

Γυμνά κατασκευάσματα στη σειρά μεγαλωμένα στο εργαστήριο

Προκαθορισμένα όνειρα, προγραμματισμένες κινήσεις, κατευθυνόμενες αντιδράσεις

Πλαγγόνες παλιές απογυμνωμένες, σαν λευκά μάρμαρα

Κολόνες ενός κόσμου με μισόκλειστα βλέφαρα

Θύματα πολυκαιρισμένα, ιστορικά απομεινάρια μιας ξεχασμένης αγκαλιάς.

Και κάπου εκεί που το νανούρισμα το παλιομοδίτικο δίνει στη μεγαλειότητα του παρελθόντος ένα μικρό χαμόγελο κι ακούγονται τα κουτιά να τραγουδάνε, κάθεσαι απέναντι και κοιτάς εκείνες τις μοναχικές ώρες που ξέφευγε το μυαλό σου.

Ανθρωπόμορφα ομοιώματα ψευδαισθήσεων με τονισμένα τα χαρακτηριστικά της θλίψεως.

Στις βιτρίνες των αναμνήσεων παλιές σελίδες φυλακισμένες.

Και ένα κόμπιασμα, απαραίτητος επίλογος επιταχύνει τον αναστεναγμό και ένα βιαστικό ενοχικό συμπέρασμα διαγράφεται στα χείλια.

Και στην απέναντι βιτρίνα οι περαστικοί συνεχίζουν να υπηρετούν το τυπικό της καθημερινότητας.

loksos@gmail.com