λοξός ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ 22/102009

· Και ενώ βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης και τα λόγια δεν έχουν αποσαφηνίσει ακόμα την πραγματική τους ταυτότητα η ελπίδα ακόμα καλά κρατεί και νιώθοντας την συναισθηματική ασφάλεια που της παρέχει το μειλίχιο πρόσωπο της καινούργιας μορφής διαχείρισης της εξουσίας, τα καινοφανή κηρύγματα και τα αθλητικά, αλλά ψηλοτάκουνα υποδήματα, συνεχίζει να περιφέρεται όμορφη και χαμογελαστή στους κοιτώνες της πραγματικότητας

· Καθώς συμβαίνουν όλα τα εφήμερα λοιπόν, η ιστορία επαναπροσδιορίζεται παίζοντας την παρτίδα της επαναφοράς των χαρακτηρισμών

· Από τη λαϊκή της βάσης θα ψωνίσουν αρχηγό οι ηττημένοι

· Και στη βιτρίνα καλογυαλισμένοι Μπακογιάννη, Αβραμόπουλος, Σαμαράς, Ψωμιάδης και πιο πίσω περιμένοντας την φωνή του κολλητού, ο ήρεμος ‘Αρης.

· Η Νέα Δημοκρατία σε ένα παράφωνο παιχνίδι εντυπώσεων επαναφέρει την τρομακτική αφήγηση του παρελθόντος στο προσκήνιο

· Τρεις εκ των διεκδικητών σχετίζονται με το βαρύπονο ουσιαστικό αποστασία που προκαλεί τεράστιο χάσμα στην στοματική κοιλότητα και καγχασμό σαρκαστικό

· Η κυρία Μπακογιάννη θυγατέρα του υπέργηρου και φημισμένου ανά την υφήλιο αποστάτη, ο οποίος επιβιώνει καλύπτοντας της συναισθηματικές αδυναμίες του ανηλεούς χρόνου, με το ανοιχτόκαρδο χαμόγελο που καλύπτει επιμελώς όλη την κρυμμένη αθωότητα, με τους μηχανισμούς ανά χείρας και τις γραφίδες ανά πόδας, φαντάζει ως το αδιαφιλονίκητο φαβορί στην διαδικασία της διαδοχής και ως το πιο χαρισματικά κατασκευασμένο πρότυπο γυναικός των υπέργειων επιδιώξεων. Τρομοκρατείται από τις λαϊκές συνάξεις παντός είδους και προτιμά την κατά μόνας διαλεύκανση των υποθέσεων, πιστή στα δόγματα που ορίζουν τα κάστρα και η κοπτοραπτική της εγνωσμένης οικογενειακής σχολής

· Ο κ. Αβραμόπουλος ξένο κορμί εν μέσω γνησίων τέκνων της δεξιάς παρατάξεως, έχει τη φινέτσα επιφανούς λόρδου με ημίψηλο και μπαστούνι που αιωρείται ασκόπως, μόνο και μόνο για να εντοπίσει ίσως κάποιο χαμένο διάστημα του χρόνου. Ίδρυσε κόμμα που η μνήμη αρνείται να θυμηθεί το όνομα του, προσπαθώντας να επιβάλλει το μοντέλο της διαφορετικότητας με έναν εντελώς επιτηδευμένο τρόπο ποντάροντας στο ότι οι υπόλοιποι έπαιζαν ακόμα κομπολόι. Προσηνής και ευπροσήγορος δεν τον μισεί κανείς γιατί η σημαντικότητα αποσύρεται ολοφάνερα και εντόνως όταν εμφανίζεται. Ρητορική χωρίς επίλογο, πίστη στο επικοινωνιακό τέχνασμα της επανάληψης φράσεων και λέξεων που γοητεύουν και πιστοποιούν τον εντυπωσιασμό. Πιστεύεται ότι θα ακολουθήσει τη μοίρα της εκλογής της λαϊκής όποια και να είναι πιστός στο αξίωμα των ιδιοτήτων των υγρών.

· Η προσωνυμία «τίποτα» χαρακτηρισμός ευτραφούς αντιπροέδρου ταυτίζεται πλήρως με την γενικότερη αντίληψη

· Απο την άλλη ο κ. Σαμαράς πιστός στις δεξιές αποκλίσεις των ονείρων οπαδός της ρήσεως, «θάνατος είναι να αφήνεις το όνειρο σου στη μέση», προσπάθησε με τις δικές του σκέψεις, υπερτιμώντας καταγωγή και ικανότητες να αναρριχηθεί στα υπερώα. Αφού έκανε μια γειτονιά άνω κάτω με το αλλοπρόσαλλο παραλήρημα αλλοτινών χρόνων και την ονοματολογία να φλέγεται μέχρι τις ημέρες μας, αποφάσισε να βγει από το μαντρί πληρώνοντας με το ίδιο καπίκι τον ιστορικώς ονομαζόμενο Εφιάλτη. Και τώρα στο ίδιο μετερίζι με χαμόγελα και λόγια κουφά σφιχταγκαλιασμένοι μάχονται για τα πρωτεία. Θεωρείται ο ιδανικότερος εκφραστής της συντήρησης και αν δεν είχε φύγει από το στέγασμα θα ήταν ο νέος αυτοκράτωρ των πανικοβλημένων.

· Γιατί αρχηγός και όχι πρόεδρος? Είναι πολύ αριστερό το δεύτερο, φώναξε κάποιος από το διπλανό διαμέρισμα

· Κάνοντας το κουνέλι, δρομολόγησες την ακοή σου και προσδιόρισες ξανά πόσο χαμηλά έχουν πέσει οι υπογραφές τη σήμερον ημέρα

Νέα Ρώμη

Άνθρωπος των ψευδαισθήσεων ο Κωνσταντίνος Καραμανλής με το συγκινητικό ύφος της πρωτοκαθεδρίας της υψηλαυχενίας ανέλαβε όλη την ευθύνη για την άτυχη έκβαση της αναμέτρησης. Η τρεμάμενη φωνή δεν όριζε την μετάνοια αλλά ούτε και προσδιόριζε τα λάθη των προσωπικών επιλογών του. Το μεγαλόσχημο «φταίω εγώ» ταυτίζεται με τη μεγαλοδοξία και ξεδιαλύνει το μίτο της αχρηστίας σε έμψυχο δυναμικό της παρατάξεως του. Ο άνθρωπος που έφαγε το ράπισμα των αιώνων, προσποιούμενος το σεβασμό στην λαϊκή ετυμηγορία, με το ύφος του και με τις λέξεις του προσπαθεί να καταλογίσει εντέχνως την έλλειψη νοητικής λειτουργιάς των εκλογέων που μέχρι πρότινος τον αποθέωναν. Τώρα στα απώτερα σχέδιά του ως άλλος Κιγκινάτος θα αποσυρθεί στα αγροκτήματά του περιμένοντας το κάλεσμα της Νέας Ρώμης για να σώσει από τη συμφορά το δύσμοιρο πλήρωμα

ΜΥΟΓΡΑΦΗΜΑ

· Καθισμένος στο απέναντι παγκάκι και προφανώς επηρεασμένος από σχετικό αφιέρωμα σε γνωστό τραγουδοποιό παρακολουθώ με σχετική αφέλεια τις εικόνες που παρελαύνουν γύρω μου με απώτερο στόχο να ερμηνεύσω τα ακατανόητα και να αποτινάξω τα σκούρα που όλο και μου έρχονται σαν κατακάθια στα τελειώματα των σκέψεων. Βλέπω τους διευθύνοντες την ορχήστρα να κουνούν με σχετική ευκολία την μπαγκέτα και τα βιολιά να ακούγονται μια χαρά όσο κι αν η κακοφωνία διαμαρτύρεται ότι κάτι δεν πάει καλά και ότι κάποια νότα ξέφυγε για να φτιάξει τι δικιά της παράκρουση

· Ένας μηχανισμός ανθρώπων ανασκουμπωμένων, τουλάχιστον αυτό είναι πασίδηλο, προσπαθούν να μειώσουν τα επιχειρήματα της ορατής οικονομικής κρίσεως

· Η εντύπωση της εγρήγορσης δεν μένει μόνο γραμμένη στους παπύρους των οφικίων άλλα πέρασε στα ενδότερα του κοινού νου.

· «Αυτοί δουλεύουν», ακούς σε όποιο παγκάκι κι αν ξαποστάσεις και μετά επίλογος η λοιδορία για την απουσία προσώπων να αναλάβουν τις τύχες της δεύτερης επιλογής

· Οι υψηλόφθογγοι έχασαν και το πρώτο και το δεύτερο συνθετικό και τώρα απογυμνωμένοι προσπαθούν να βρουν ένα μικρό παιδί να μη λέει την αλήθεια, για να βασίσουν την εκλογή τους.

· Μα ο βασιλιάδες είναι γυμνοί και τα κορμιά τους ασθενικά και αδύνατα κι αν δε βρεθεί ο χαμένος λόγος να επουλώσει τις πληγές θα περιφέρονται έτσι χωρίς μανδύα, με κατασκευασμένα θαυμαστικά

· Και περιζήτητα τα καημένα τα μέρη του λόγου στην εποχή των θλιβερών

loksos@gmail.com

λοξός ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ 15/102009

· Πανικός στις βάσεις ή πανικός κατά βάσιν? Ιδού το διλημματικόν ερώτημα, ιδού και η σύγχυση!

· Και το χριστεπώνυμον πλήθος παραληρεί απέναντι από το ικρίωμα όταν ο μαύρος καβαλάρης της εθνικής συνειδήσεως εκ Θεσσαλονίκης ορμώμενος εμφανίζεται διά την σωτηρία των πατροπαράδοτων αξιών

· Τοιουτοτρόπως λοιπόν ενισχύεται η άποψη της σοβαρότητας να απέχει από τα δρώμενα

· Και ενώ η ώρα είχε προχωρήσει ακούστηκε φωνή γαργαλιστική εν τη ερήμω της παρατάξεως να δικαιολογεί την εκ γενετής διάθεση των λέξεων να περιπαίξουν.

· «...με ξεκάθαρη δέσμευση για ένα ανοιχτό και δημοκρατικό κόμμα χωρίς μηχανισμούς και αποκλεισμούς, ανακοινώνω την υποψηφιότητά μου για την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας».

· Και οι μηχανισμοί άρχισαν να ονειρεύονται παλαιούς χρόνους!

· Και ο πρώην υπουργός κ. Στυλιανιδης παρασυρόμενος από το «εν τη ρύμη του λόγου» δηλώνει στα τηλεοπτικά δίκτυα για την ευθυνη της κυρίας Μπακογιάννης» κάνοντας τα σαρδάμ των ευνοημένων δίγλωσσων να φαντάζουν υπέροχα γραφικά σημειώματα

· Και η νεοεκλεγείσα βουλευτίνα η ξανθιά νομικός κ. Βόζεμπεργκ, ενισχύοντας την άποψη των ανεκδότων περί των χρωματικών αποκλίσεων της νοημοσύνης δηλώνει ευθαρσώς προκαλώντας τον γέλωτα στους μελαχρινούς συνδαιτυμόνες ότι «οι νέοι για την εκλογή του μελλοντικού αρχηγού πρέπει να ψηφίζουν δυο φορές». Φέρτε μου ένα μαντολίνο για να δείτε πως πονώ. Τραγούδησα για να μην ξεκαρδιστώ, καθαρά για λόγους ευγένειας

· Κι όταν μιλά η Φεβρωνία οι λέξεις κάτι παθαίνουν σαν να αποσυντονίζονται να γίνονται μικρά χαρτάκια μασκαρεμένης διαδικασίας. Άναρχος λόγος, χωρίς αρχή και τέλος, μαθητική παρουσίαση καθημερινού μαθήματος. Απνευστί!

· Ενώ στην άγρια δύση οι μικρές λέξεις που φτιάχνουν όνειρα διά στόματος Ομπάμα, επιβραβεύονται αποκομίζοντας το πρώτο βραβείο καταξίωσης. Με μια μονο ευχή χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα «για ένα κόσμο χωρίς πυρηνικά όπλα», μια επιτροπή λειτουργώντας πολιτικά χορηγεί το Νόμπελ Ειρήνης στον πρόεδρο αγνοώντας φυσικά τα στρατεύματα κατοχής και τις ανανεωμένες...βάσεις. Στην πασαρέλα της απονομής επικράτησε η άποψη ότι όταν είσαι φρέσκος δυνατός έγχρωμος και πρόεδρος των ΗΠΑ και περιγράφεις το προσδοκώμενο ειναι αυτονόητο να εισπράττεις τη θαλπωρή των αγαλματιδίων

· Και μιας και η επανίδρυση της αισθητικής συνεχίζεται στην ημεδαπή ο Ισπανός αρχιτέκτων Ασεμπίγιο συμβουλεύει και μάλλον προΐσταται της ανάγκης για ένα διαφορετικό τοπίο. Ο μοντερνιστής Άσε με τι μπίγα θα γκρεμίσει θα αναμορφώσει την πεπατημένη των αιώνων. Εχθρός του κλασικού και του παλιού με εργαλεία τσιμέντο ατσάλι και γυαλί ίσως μας δώσει μια άλλη εκδοχή της ρίγανης της ελιάς και του βασιλικού. Σκεφτείτε μια σιδερένια ελιά στη θεση αυτής που κάηκε αναλογιστείτε ένα τσιμεντένιο κλουβί με ενα γυάλινο βασιλικό και μυρουδιά σε αμπούλα να φρεσκάρει το χώρο. Πράσινη ανάπτυξη σε κάγκελα και οι σαρδελιές χαμήλωσαν τρομαγμένες...

· Και στα καθημερινά

· Ο εγγυητής της ομαλότητας της δεξιάς παράταξης, βουβός και αποστασιοποιημένος. Δραπέτευσε και η ρητορεία και η υπερκινητικότητα του κουρασμένου σώματος

· Και μαζεύονται τα κοράκια στις αυλές των εκπομπών. Και σφαδάζουν από τον πόνο ρίχνοντας κλεφτές ματιές δεξιά κι ακόμα πιο δεξιά

· Μόνο χοντρό δεν τον έχουν πει ακόμα οι φίλοι και συνεργάτες. Τι αξιαγάπητοι άνθρωποι Θεέ μου!

· Και λοιδορείς αγαναχτείς και βωμολοχείς ανηλεώς για το ποιοι σε κυβερνούσαν!

· Κατακαημένη απορία συναθροίζεσαι στα κρυμμένα βλέμματα διεκδικώντας το δικαίωμα του συμπεράσματος!

λοξός

loksos@gmail.com

ΥΨΗΛΗ ΚΑΛΟΓΕΡΙΚΗ

Στην εποχή των κινουμένων σχεδίων των αλλοπρόσαλλων επιδιώξεων και των πολλαπλών μηνυμάτων μέσα σε καρικατούρες δυσοσμίας μεσαιωνικής με ίχνη από μοναστηριακό μυστήριο ο Άγιος μεσολαβητής Δημήτριος, ο κατ’ επώνυμον Σιούφας με φλόγες λευκές στην μαραμένη κεφαλή πηγαινοέρχεται με λύσεις παραμάσχαλα ενδεδυμένος την στολή της αγιοσύνης και της μετριοπάθειας για να συγκεντρώσει την εναπομείνασα άποψη των κληρονόμων του θρόνου. Και ενώ ο πανικός έχει εγκατασταθεί για τα καλά εις τας σοφίτας του οικήματος και αι κραυγαί δυναμώνουν για το ποιος θα διαδεχθεί την απέραντη απουσία, στις γωνιές δόντια κοφτερά υψηλής γαλής ευρισκόμενα στην αναμονή περιμένουν έτοιμα να αρπάξουν τα λιμά χαρτιά και να τα αποκόψουν από την τσόχα. Και ματιές φλογερές, παγωμένες, εκ του μεταφυσικού προερχόμενες ανυπομονούν να επαναφέρουν τον εφιάλτη στο προσκήνιο. Οσονούπω!

ΤΡΙΧΟΣ ΟΡΘΙΑΣ ΠΛΟΚΑΜΟΣ ΙΣΤΑΤΑΙ

Σακάκι μαύρο, τζιν παντελόνι, φαρδιά γραμμή. Η έξοδος από τη σκηνή δεν είχε επιφωνήματα ούτε ανθοδέσμες. Σκυμμένα κεφάλια, χέρια εκλεπτυσμένα καλύπτρες των χειλέων και πάμπολλοι ψίθυροι συνόδευαν την αποχώρηση του πρωταγωνιστή. Και οι κάργιες στις στέγες κρώζουν και ραμφίζουν απροκαλύπτως! Χαιρεκακία και ανυπομονησία για το σκήπτρο, για την επιρροή των μηχανισμών και των ομαδοποιημένων αντιλήψεων. Λυπηρή η καταγραφή των γεγονότων και των παρουσιάσεων των απόψεων, σε όλους τους χρόνους και τόπους.

Και το συναίσθημα αποχώρησε εκνευρισμένο χλευάζοντας το χείριστον της πραγματικότητας. Ο πρώτος έγινε ύστερος και οι ελάσσονες συναθροίζονται για να τον λιθοβολήσουν αγιογραφώντας την ιδική τους στάση. Και η περιφρόνηση παίρνει σάρκα και οστά στις συναντήσεις των κινήσεων με τις λέξεις. Κοιτάς κατάματα την νέα ευθύνη του μελλοντικού λόγου και η κατανόηση καταφεύγει στις καλαμένιες καλύβες κατακρεουργημένη. Και ανασηκώνεται η τρίχα αποσβολωμένη από την αβέλτερη προσπάθεια της αρχομανίας. Σκιές απίστευτα σκοτεινές ίσα που ξεχωρίζουν στο σκοτάδι.

Κι όμως υπάρχουν ακόμα κάποιοι που θέλουν να νομίζουν ότι από πίσω απ’ τα ψηλά κτήρια υπάρχει ένα ξέφωτο. Αρχίζω κι ελπίζω, ήταν η φράση που ακούστηκε και μου καρφώθηκε στο μυαλό καθισμένος στο πίσω κάθισμα του λεωφορείου. Γυρνώντας, δυο παππούδες σχολίαζαν μια ύποπτη φράση καθημερινής εφημερίδας. Χαμογέλασα, ανάσαινα ανακουφισμένος και κατάλαβα ότι υπάρχουν κάποιοι που βλέπουν καλά και στα βαθιά γεράματα.

Ένα φρενάρισμα απότομο. Στη στάση κάποια χαμογελαστά πρόσωπα περίμεναν την διαδρομή

Βαρέθηκα να περιμένω το επόμενο και άρχισα να περπατώ ελπίζοντας, ότι δε θα με προλάβει η βροχή.

λοξός

loksos@gmail.com

ΜΥΟΓΡΑΦΗΜΑ εφημερίδα ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ 8/10/2009

· Απόδραση!

· Η μεγάλη εικόνα, το εκτόπισμα του μεγάλου ανδρός και το επικοινωνιακά ελλειμματικό προφίλ, έγραψαν ατέλειωτους προεκλογικούς χρόνους σε ένα τοπίο ολίγιστου λόγου. Και προς έκπληξη των εκλεκτών της επέμβασης, αναποδογυρίστηκε το χάλκινο νόμισμα κι οι κεφαλές σε ένα παιχνίδι χρωμάτων και σκιών άλλαξαν το κείμενο, το μπλε με το πράσινο, το εύσωμο με το λιτό, την κορμοστασιά της αλαζονείας, με το ισχνό της σεμνότητας και η προφανής ευφυΐα αντικαταστάθηκε κι αυτή, από την μεθοδικότητα και την υπομονή που μαθαίνουν οι άνθρωποι από μικροί για να αντιμετωπίσουν την ευφράδεια και το εξεικόνισμα της υπεροχής των εκπομπών του εντυπωσιασμού των σκιών.

· Χειρονομώ και τεχνηέντως εισπράττω την αδυναμία σου και εκτοξεύω τη λεκτική υπεροχή, φυγαδεύοντας την ουσία απ’ τα χείλη μου. Αυτό ήταν το επιχείρημα, αλλά απίστευτα δύσπεπτο για τους νηστικούς!

· Και ο λαός βγήκε από τις εξέδρες και νικημένος και ταπεινωμένος και εξαντλημένος

· Γιατί δυστυχώς υπήρχαν νικητές! Σε έναν αγώνα που θα έπρεπε να είναι όλοι στο νήμα

· «Ο λαός της Νέας Δημοκρατίας είναι και ταπεινωμένος και πληγωμένος» αποφαίνεται ο ελάσσων και αντιστέκεσαι για μια ακόμη φορά στην απύθμενου βάθους ευήθεια.

· Και σε κάθε εκλογή υπάρχει μια πολιτική μειονότητα κι αυτό ξεχωρίζει, αλίμονο βεβαίως, από τα βλέμματα των αναλυτών, των φίλων, των ηγετών και των απανταχού απόντων νοητικώς

· Νενικήκαμεν, κραυγάζει ο οπαδός, αγνοώντας ότι η φωνή του γυρνά στους ώμους του, βάρος άηχο, γιατί ο πόνος είναι ασήκωτος, όταν είναι βουβός

· Κι απ’ την άλλη. Χάσαμε και την κάνουμε και τα μαγειριά της επίπλαστης εικόνας αρχίζουν και ομιλούν για πράξη ανδρείας, για ενέργεια απίστευτου βεληνεκούς. Ο μεγάλος ανήρ, ο τεράστιος ηγέτης, το παλληκάρι που τα παίρνει πάνω του όλα. Απίστευτη κρίση, εν τω μέσω της κρίσεως!

· Ησυχάζω, αφουγκράζομαι και παραμιλώ όπως έμαθα από μικρός, όταν έβλεπα τις κότες να μαζεύονται ολόγυρα και να κουτουλούν τα μικρά κεφαλάκια τους για ένα σπόρο, που είχε φροντίσει να ερεθίσει τη λαιμαργία, απομονωμένος στη μικρή γωνιά που φτιάχνουν τα σκαλοπάτια, στη βάση του μικρού κορμού ενός ατίθασου αγριόχορτου

· Ο μεγάλος άνδρας έχασε γιατί απλά δεν υπήρχε! Υπήρχαν οι αντ’ αυτού, που ρήμαζαν τις αναπνοές των περιφρονημένων

· Ο μεγάλος απών έχασε και η ενέργεια του να τραπεί σε φυγή ήταν πράξη δειλή, αποτέλεσμα της απουσίας που του χάρισε το επώνυμο της ιστορίας

· Και ως συνέπεια επέρχεται και το δεύτερο. Δραπετεύει κι ο πρεσβύτερος κι όπου να ‘ναι θα φύγουν κι οι υπόλοιποι. Θα επιστρέψουν οι εφιάλτες, θα κατεβεί και το ανέκδοτο από το βορρά και η ομορφιά θα χειροκροτήσει για μια ακόμη φορά το ευθυτενές της ταπεινότητας

· Εντυπωσιακά τα βλέμματα, μετά την απαστράπτουσα εκδήλωση της Δημοκρατίας

· «Φοβάμαι να χαμογελάσω» ψιθυρίζει ο πεπαιδευμένος πολιτικός και η πρόταση επικροτεί το απόφθεγμα. Το μήνυμα ίσως να ελήφθη! Μονολόγησα

· Κι απομένουν τα περπατήματα, τα αγγίγματα τα συνθήματα κι οι διαφημίσεις των πρώτων ημερών να πάρουν μορφή. Κι αυτή τη φορά οι ανάσες των παρισταμένων στις εκδηλώσεις του τριημέρου, θα είναι βαριές και χωρίς προκαθορισμένη προέλευση. Χωρίς επιστροφή λοιπόν τα χαμόγελα, ένα εισιτήριο στην εξουσία με μια ημερομηνία ταχείας λήξεως, αν οι λέξεις δεν προσδιορίσουν το προσδοκώμενο.

· Στο παιχνίδι αυτό, υπάρχει ένας χαμένος κι ένα τραγικό πρόσωπο! Ο λαός ούτως ή άλλως, έχει αποβληθεί από το εναρκτήριο λάκτισμα

· Κι ο ψηλόλιγνος τύπος με το σακίδιο γεμάτο όνειρα, έχει ανοίξει το φερμουάρ και ψάχνει ανάμεσα στις σημειώσεις να βρει τις δικαιολογίες της αυριανής μέρας

· Και στο πρόσωπο που καταγράφεται το θέλω, ίσως ομολογηθεί εν ευθετώ χρόνο, το δε μπορώ.

· Απεύχομαι να δημιουργώ το τέλος

· Αλλά με διώκει σαν φάντασμα μέσα σε δύσοσμα υπόγεια

· Οι μέρες περνούν και αύριο τα σπουδαία περιμένουν την υποδοχή στα χείλια των περιστρεφόμενων γύρω από την καθημερινότητα

· Το κουδούνι θα ακουστεί στις αυλές και τα πιτσιρίκια θα στριμωχτούν ποιο θα περάσει πρώτο την πόρτα

· Ο μαυροπίνακας θα γεμίσει γράμματα λευκά και τα χεράκια θα στηρίξουν τις μεγάλες σκέψεις

· Και στα μεγάλα λουλούδια με τους πράσινους βλαστούς το χνουδωτό σηκωμένο, απολαμβάνει την έκκληση της χρυσόμυγας για μια σταγόνα

· Καλή επιτυχία, σκέφτηκα να ευχηθώ, αλλά δε βιάζομαι

· Χρόνια τώρα περιμένω να έρθει με το λευκό της φόρεμα ξυπόλυτη σε μια αμμουδιά, με τον άνεμο στα πλάγια να αποτελειώσει τη βρομιά που ‘χει καθίσει μέσα μου

· Στα όνειρα μου μόνο μπορώ

· Γι’ αυτό συνεχίζω να κλείνω τα μάτια που και που, αγνοώντας τις φωνές των υπερεχόντων

· Να τα κλείνω και να περιμένω να έρθει

· Εντελώς γυμνή

· Η αλήθεια

λοξός

loksos@gmail.com

ΜΥΟΓΡΑΦΗΜΑ εφημερίδα ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ 1/10/2009

· Αφαίρεση!

· Χιλιάδες μικροσκοπικά μυγάκια, αιωρούμενες σκοτεινές σημειώσεις συννεφάκια μιας μακρόσυρτης αναπνοής και μικροί σχηματισμοί από σύμβολα με χιλιάδες σχηματοποιημένες κραυγές πάνω από τα καλογυαλισμένα κεφάλια, που με τις προσεγμένες γραβάτες τα τσιτωμένα από το σίδερο πουκάμισα και το υφάκι το βγαλμένο από το γραφείο του μελετητή των αντιδράσεων του μικροσκοπικού κόσμου της νοημοσύνης, ευπειθώς αναφέρουν το σχεδιασμό της μελλοντικής διαχείρισης των πραγμάτων. Και η απάθεια, έννοια με πολύπλοκες διαστάσεις ξεδιπλώνεται και καταφεύγει σε επινοήσεις, για να πάρει στο τέλος τη μορφή της φανερής υποτίμησης των απελπισμένων βλεμμάτων

· Στις σκηνές απαράμιλλου κάλλους στο μικρό κουτί που ανεβοκατεβάζει διαχειριστές, απόψεις και πρόσωπα, συναντιόνται η μια εξουσία, με την άλλη, σε μια αγκαλιασμένη πραγματικότητα, που σου σηκώνει τις αισθήσεις στον άνεμο και σου κάνει τα μάτια να μην ανοιγοκλείνουν, απλώς να παρατηρούν ευρισκόμενα σε μια διαδικασία προς την οδό της τρέλας ή κάπως πιο κομψά προς την οδό της διαφορετικότητας

· Συνεχίζεις να βλέπεις τα πρόσωπα σκοτεινά και την αλαζονεία να διαχέεται λες και η εικόνα έχει χιόνι και η κεραία δεν μπορεί να προσδιορίσει τις προσλαμβάνουσες. Εν τέλει μικρά πρόσωπα, τα πρόσωπα της επικαιρότητας, ασήμαντα και πολύ προβλέψιμα. Στην εκλογή του νου, το αποτέλεσμα είναι ένα απίστευτο χάος, ένα κενό, σαν κάτι όνειρα που βλέπεις, όταν τα μυρωδικά είναι παραπανίσια και πέφτεις από τον ουρανό, πέφτεις και θες να ξυπνήσεις και δεν μπορείς και βγαίνει ένα μουγκρητό και ξαφνικά ανασηκώνεσαι στη μέση του κρεβατιού, ιδρωμένος από το κακό το όνειρο, ανασαίνοντας γρήγορα και βαριά

· Και λες τη γλίτωσα πάλι και γυρίζεις πλευρό αφήνοντας πίσω το κυρίως θέμα της υπόθεσης, αλλά τα σημεία μένουν και σε βασανίζουν κι απ το άλλη μεριά. Μετράς τα ερίφια λοιπόν και περιμένεις να περάσει το υπόλοιπο της νυχτός, σφυρίζοντας αδιάφορα στον εφιάλτη

· Προεκλογική περίοδος και τα μικρόφωνα πήραν φωτιά οι τοποθετήσεις πηγαινοέρχονται, οι απαντήσεις αποπροσανατολίζουν τα ερωτήματα και η απορία φτιάχνει χορωδίες παράφωνες

· Τα κοστούμια παρουσιάζονται με τη ζελατίνα και οι απεγνωσμένοι δέκτες προσπαθούν να αρπάξουν μια λέξη απ τα μαλλιά που να αφορίζει το ανούσιο του πράγματος. Η ανικανότητα ένθεν κακείθεν πασίδηλος και οι προσανατολισμοί τίτλοι μιας κακοστημένης θεατρικής παράστασης.

· Και το γέλασμα πασιφανές, διαδικασία μιας καλοστημένης παγίδας.

· Και ενώ τα λεξήματα παρελαύνουν σε τακτικές διαδρομές, η κοινωνία συλλαμβάνεται στα ακατάστατα σπίτια με αυτοσχέδιες αντιδράσεις και χαστούκια απανωτά. Και ενδιαφέρει άμεσα το κουτσομπολιό της καταγωγής και της προέλευσης της μελαγχολίας της σκέψης και όχι η ενοχή που ξεκινά από χαμηλά και φτάνει στα στερεώματα. Και το σάλιο της οργής δείχνει ξεκάθαρα την αιτία και την γέννηση της αγαναχτισμένης παράβασης

· Σε λίγο θα κλείσει το κουτί θα ανοίξουν τα καφενεία. Μαζεμένοι οι εκδρομείς με χαμόγελα και υποσχέσεις στις γεμισμένες τσέπες, θα εκτονώσουν επιχειρηματολογώντας την καπιταλιστική κρίση, αγνοώντας τη προσωπική τους, θα μαλώσουν, θα βρίσουν, θα φτιάξουν σοφίσματα για να υπερασπίσουν το επιλεγμένο όνειρο.

· Και θα διηγηθούν ανέκδοτα με τα σαρδάμ των επιφανών λες και η διαχείριση είναι μια σοβαρή υπόθεση σε ενα καλοκουρδισμένο καρουσέλ που το κλειδάκι το κρατά άλλος.

· Μια λέξη όνειρο περίμενες να ακούσεις μια πρόταση με όραμα. Μια περίληψη του απώτερου

· Αντ’ αυτών μια υπογραφή που σου θύμιζε το παρελθόν που είχες αποσιωπήσει.

· Και ξέφυγες κοιτάζοντας μακριά στο στάβλο που αφηνίασε η αλογόμυγα και τινάχτηκε η ουρά της περηφάνιας. Η χαίτη θόλωσε την ατμόσφαιρα και τα απομεινάρια απ’ τα άχυρα γέμισαν με κίτρινο το δυσώδες τοπίο.

· Μακριά στο σημείο που ο ορίζοντας αναζητά την απουσία της εικόνας, μια ντουντούκα απ αυτές που κρατούσαν παλιά οι ονειροπόλοι φωνάζει κάτι ακαταλαβίστικα πράγματα που σε κάνουν να αναρωτιέσαι γιατί δεν ακούς. Μια μαύρη μαντίλα δεμένη κόμπο ψηλά στο κεφάλι και ένα κουρασμένο βήμα, βομβαρδισμένο από την επανίδρυση της αλήθειας. Δεν θέλει πια η σιωπή να λουφάξει και δε θέλει πια το χαμόγελο να βρίσκεται ανάμεσα στα σκουπίδια.

· «Κυρία μου χαμογελάστε», ζήτησες διακριτικά στη μελαγχολία

· Και αυτή σε κοίταξε μειδιώντας

· Στους ομόκεντρους κύκλους οι φωνές σε ουνίσονο και στην πολιτεία των χαυνοπολιτών οι λέξεις είναι όλες ίδιες κι απαράλλαχτες.

· Στην κληρονομική δημοκρατία της Ελλάδας. Στη χώρα των ανισοτήτων, στη χώρα των ανήλικων τρομοκρατών και των μεγάλων δημιουργών!

· Άρπαξες τη ντουντούκα κόλλησες το στόμα σου πάνω της και φώναξες με όση φωνή σου άφησαν

· «Κάνε με να τρέμω κι άσε τη ζωή μου να ξεφαντώσει, δώσε μου κάτι. δώσε μου», ικέτεψες

· Την πέταξες αηδιασμένος και δακρυσμένος παραμίλησες

· «Μια λέξη δωσ’ μου ρε, μια λέξη»

· Θέλω να περπατήσω!

λοξός

loksos@gmail.com

ΜΥΟΓΡΑΦΗΜΑ εφημερίδα ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ 24/9/2009

· Πάμε λοιπόν!

· Στην μεγάλη πρόβα των περιοδευόντων εκτυπωτών της πραγματικότητας, όλα πήγαιναν μια χαρά μέχρις ότου ένας ξεδιάντροπος θόρυβος, απ αυτούς που κάνουν το βλέμμα να στραγγίζει από την απόγνωση και φανερώνει την ανυπομονησία που δημιουργεί το σφίξιμο, συνοδευόμενος από μια δυσοσμία γρήγορης τροφής, περιέλουσε τον περίγυρο αφήνοντας κάποιους χρωματισμούς αρκετά δυσνόητους για τα υπερώα διαμερίσματα της αντίληψης. Αυτοί οι ήχοι δεν αντιλαμβάνονται ποτέ την σοβαρότητα των περιστάσεων

· Και ανυπέρβλητα τα νοήματα και ανακόλουθη η πραγματικότητα σφάδαζε από τον πόνο, ενώ στη σειρά πέντε έξι ανιχνευτές των απαντήσεων, με πρόσχημα την επαγγελματική τους αλαζονεία, καταχωρούσαν τις λέξεις σε διάταξη για να σχηματίσουν στιχάκια παιδικής αφέλειας με ερωτηματική μορφή.

· «Γιατί μαμά το αγγούρι είναι μακρουλό»?

· Και φεύγουν τα μειδιάματα απελευθερώνονται οι ύβρεις και αποκαλύπτεται η εχθρική διάθεση προς την οθόνη!

· Βεγγέρα στη διπλανή πόρτα με διάθεση ειρωνική σαρκαστική και απορριπτική. Μπίρες στην αρχή να δροσίσει το λαρύγγι και μετά ένα δυνατό οινόπνευμα, για να σοβαρέψουν τα χείλια, να μπορούν να εξεικονίσουν απροκάλυπτα την επέμβαση του σεναρίου

· Το σφύριγμα δεν επεφύλασσε εκπλήξεις. Οι ενδεκάδες ίδιες, τραυματισμοί δεν υπήρχαν, το γήπεδο ουδέτερο και το χορτάρι το πράσινο κουρεμένο εξείχε όσο έπρεπε, για να μην εμποδίζει τις κινήσεις των αγωνιζομένων. Οι προπονητές στο πάγκο. Βλέμματα βλοσυρά, σοβαρά, άμυνες σφιχτές, κερκίδες γεμάτες. Το αποτέλεσμα προκαθορισμένο. Θέμα γοήτρου, η νίκη. Το πρωτάθλημα είχε χαθεί άλλωστε, στις προηγούμενες αγωνιστικές.

· Παρ’ όλα αυτά συναθροίστηκαν οι οπαδοί να παρακολουθήσουν το θέαμα ορμώμενοι από την αρχέγονη αυτή επιθυμία για επικράτηση

· Αναστεναγμοί μακρόσυρτοι, αρνήσεις απογοήτευσης στις αποτυχημένες προσπάθειες. Ορθάνοιχτα μάτια, καρφωμένα στους δεξιοτέχνες της παραπλάνησης της σκληρής πραγματικότητας

· Στο μικρό σαλόνι με τα εδέσματα και τα υγρά υποκατάστατα η προσοχή όλων είχε εστιασθεί στους δυο αρχηγούς.

· Ο ένας ψηλόλιγνος, αθλητικός, με εξαιρετικό σωματότυπο, αλλά με χρόνιο πρόβλημα στις αρθρώσεις. Τίμιος αθλητής με παρελθόν στη θέση του έξω αριστερά και δεξιά, όχι με ιδιαίτερη τεχνική κατάρτιση, πεισματάρης, εγωιστής στις ενέργειές του και πατροπαράδοτα καλός στο ψηλό παιχνίδι. Φιλικός με το περιβάλλον όταν αυτό δεν ενοχλεί και προσηλωμένος στις επιδιώξεις που έχει θέσει χωρίς καμιά διάθεση να ακολουθήσει άλλα μονοπάτια. Απρόβλεπτος στο παιχνίδι του μπορεί να χαθεί στο γήπεδο ακολουθώντας τις σκέψεις του. Αγαπητός, εμπνέει με το πρόσωπο του την καθημερινότητα και ελκύει έντονα την τρυφερότητα.

· Ο άλλος μετρίου μεγέθους, εύσωμος με σωματότυπο αθλητή άρσεως βαρών, άπειρος παίκτης χωρίς περγαμηνές, αμυντικός με επιθετικές ιδιότητες επίκτητες. Πολύ καλός στη αφομοίωση συστημάτων, κατά καιρούς έχει εκπλήξει με την ικανότητα του να ξεσηκώνει κινήσεις και φιγούρες βιρτουόζων προσωπικοτήτων και βασιζόμενος στις δυνατές αρθρώσεις του, να κατορθώνει πλειστάκις να κλέβει την παράσταση, ενώ στην ουσία κρύβεται πίσω από τη μπάλα. Αντιληπτική ικανότητα ανύπαρκτη όσον αφορά στο παιχνίδι των συμπαικτών του μπορεί να μπλεχτεί σε περιπέτειες μη κατανοώντας πλήρως τις κινήσεις ιδίως των αλλοδαπών ή ακόμα και αυτών των εξελληνισμένων συμπαικτών του.

· Οι υπόλοιποι συμπαίκτες ήταν απλώς ένα μέρος του παιχνιδιού, έπιαναν τόπο μέσα στο χώρο και άλλοτε εξυπηρετούσαν τη θέση τους ή τη θέση των δυο εξ ορισμού χαρισματικών άσων. Έτσι έμελε να πηγαινοέρχεται η επικράτηση από τον έναν στον άλλον τον τελευταίο τουλάχιστον αιώνα, μην αφήνοντας κανέναν άλλον επίδοξο να επιθυμήσει το περιβραχιόνιο.

· Αμέσως με το σφύριγμα της λήξης της μικρής αθλητικής αυτής γιορτής ακολούθησε η καθιερωμένη εκπομπή που θα κατέγραφε τα χιλιόμετρα που έκανε ο κάθε αθλητής, τις τρίπλες, τα σουτ έξω και μέσα από την περιοχή και αν βέβαια υπήρχαν διαιτητικά σφάλματα.

· Και στο μικρό σαλονάκι με το ντιζαινάτο κοντό τραπεζάκι τα εδέσματα έχουν λιγοστέψει και τα στόματα είναι κλειστά. Κάτι πάει να πει ο Θοδωρής, να πάει λίγο η κουβέντα στα πολιτικά να γελάσει το χειλάκι, αλλά δεν βρίσκει ανταπόκριση.

· «Α! Για ακούστε τι είπε ο πρωθυπουργός προχτές», φωναχτά επεμβαίνοντας, προσπάθησε να σπάσει το πάγο

· «Ο αγώνας για τη διαφθορά είναι συνεχής. Έχω αποδείξει ότι δεν σηκώνω μύγα στο σπαθί μου»

· Γύρισαν τα κεφάλια, έσκασε το πρώτο χειλάκι, να και το δεύτερο, να και το τρίτο. Επαναλήφθηκε ο πρώτος θόρυβος και έγινε γέλιο μεγάλο, δυνατό, χαχανητό ανείπωτο

· Γέλια και κλάματα μαζί συνεχόμενα, να κρατιούνται οι κοιλιές να βγαίνουν τα μάτια έξω και να χάνεται η ισορροπία

· «Παίξε μπάλα ρεεεεεεε!»

· Ακούστηκε δυνατά από το απέναντι μπαλκόνι

· «παίξτε μπάλα ρεεε!»

· Και μετά τίποτα άλλο

· «Παίξτε μπάλα ρε» επανέλαβες κουνώντας το κεφάλι σου, για τα χάλια τους

· Για τα χάλια μας!

λοξός

loksos@gmail.com

ΜΥΟΓΡΑΦΗΜΑ εφημερίδα ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ 17/9/2009

· Στην χαρώνειον θύρα

· Ο εκνευρισμός διάχυτος και οι οφθαλμοί εξογκωμένοι κατά την έξοδο της αγανάχτησης από τη μεγάλη πόρτα με τα γαρνιρισμένα ιδεολογήματα. Πανικόβλητο το τεράστιο γιατί, που χάιδεψε, που νανούρισε και φυσικά συμπορεύτηκε με την μεγάλη οπτασία της δημιουργημένης ιστορίας, αποδιωγμένο τώρα πια, από τα ανυπέρβλητα συνωμοτικά κέντρα της γλώσσας και της κυρίας Πολυξένης, της ακόλαστης αυτής γηραιάς, που μασουλώντας ένα ξερό παξιμαδάκι διαφέντευε την πορεία των άστρων και του ήλιου, των ανέμων και των διαφόρων πολύπλοκων καιρικών φαινομένων, γύρισε την πλάτη και κατηφόρισε.

· Και ενώ διεδραματίζοντο τα γεγονότα και το τεράστιο τσουκάλι ακουμπούσε πάνω στα πυρίμαχα τούβλα κι από κάτω τα κούτσουρα αναψοκοκκινισμένα, από την αλγεινή εντύπωση που έχει η φωτιά για το ξύλο, ζέσταιναν την παχύρρευστη μάζα, την εντός της μαρμίτας ευρισκομένη και ο Ζωμευτής, ο ειδικός δηλαδή, εις την παρασκευή της σούπας, με την πλατιά κουτάλα ανακάτευε μορφάζοντας την πληθωρικότητα του υγρού στοιχείου.

· Μικρές φυσαλίδες στην επιφάνεια και τριξίματα των πασσάλων που έκαιγαν και έβραζαν το παρασκεύασμα. Μαυρισμένο το περιβάλλον της υποδοχής, στη στέγη της φωτιάς και το καπνισμένο τσουκάλι της περιφρόνησης αθωώνει και ενοχοποιεί την ανάγκη για επικράτηση. Υδρατμοί να ξεφεύγουν, μπαχαρικά να αναπολούν μια εξαίσια συνταγή και ο ιδρώτας της αμηχανίας να συναντά που και που, την απεγνωσμένη προσπάθεια της νοστιμιάς, να εισέλθει στον περίγυρο του χάλκινου σκεύους.

· Και ενώ όλα ήταν απελπιστικά ήσυχα και το δρομολόγιο μονότονο όπως όλες οι προκαθορισμένες διαδρομές, ένα μακαρόνι απέδρασε από τον εναγκαλισμό του πλαστικού και κάνοντας ορισμένες περιστροφικές κινήσεις στον αέρα, έπεσε με πάταγο στο μωσαϊκό, μεταλλάσσοντας το χρωματισμό του δαπέδου. Και αίφνης το μακαρόνι μεταμορφώθηκε σε ένα είδος κοφτού ζυμαρικού και ένα από αυτά τα κατακερματισμένα, διεγερμένο από την αφιλοξενία της παρούσης στιγμής κύλησε ευθαρσώς και αναιδώς και άρχισε να ξεστομίζει προτάσεις υβριστικές αναθεματίζοντας πρώτα τον εαυτό του για τον τρόπο που δέχτηκε να ζυμωθεί και κατόπιν αυτούς που τον βρήκαν πλασμένο έτοιμο να απαρτίσει τον ορισμό της σύνθεσης της εύπλαστης ουσίας. Διεγειρόμενο λοιπόν, κατρακυλώντας αναπολεί την ευπρέπεια του παρελθόντος, αυτό το μικρό, ταπεινό, ολίγιστο, κοφτό μακαρονάκι. Από τότε έγινε απαραίτητο συστατικό για κάθε λογής υγρό σχηματισμό

· «Α! Έτσι έγινε λοιπόν το κοφτό μακαρονάκι, Πατερα»? «Ναι κάπως έτσι γίνονται όλα τα κοφτά πράγματα σ αυτό το κόσμο παιδί μου.»

· Και ακούστηκε κι ο κόκορας από την Εσπερία να κρώζει επίμονα και να προσπαθεί να σώσει το κοτέτσι. Αλλά τα πουλερικά γύρισαν πλάτη και ψάχνουν σ άλλες γειτονιές, άλλα ξυπνητήρια

· Και γύρισε απορημένη η ερώτηση. Τι σχέση έχει το κοφτό μακαρονάκι με τον κόρακα πατέρα?

· Η απάντηση κόμπιασε έκανε μια στριφογυριστή περί τον άξονα και πέρασε στο απέναντι πεζοδρόμιο με το χέρι υψωμένο.

· Κάπως έτσι έλαβεν αρχήν και τέλος το περιστατικό της αφηγήσεως μεταξύ δυο γερόντων καθισμένων σε ένα παγκάκι σε ένα πάρκο μεγαλουπόλεως, ενώ τα περιστέρια έτρωγαν κάποια σουσαμάκια που δραπέτευσαν από τα δόντια τινός περαστικού πειναλέου και κάποιοι μικροί αντικρινά κλοτσούσαν ένα ντενεκάκι αναψυκτικού ενώ οι μανάδες εξιστορούσαν η μια στην άλλη την αδιαφορία των συζύγων τους, ρίχνοντας κλεφτές ματιές στα δημιουργήματά τους και ανακράζοντας που και που διακεκομμένες κραυγές, για λόγους πειθαρχίας

· Και ο Σεπτέμβρης αδιαφορώντας για τα τεκταινόμενα πλησιάζει προς το τέρμα προσπαθώντας να κατανοήσει τις μικρές ιστορίες, που ανακατεύουν τις αναπνοές και αποπροσανατολίζουν τα συμπεράσματα

· Τα ασπροσέντονα έχουν εκτεθεί στα μπαλκόνια και κανένας λεκές δεν φανερώνεται. Λίγο να μείνουν παραπάνω θα γαριάσουν από το φως θα ξεφωνήσει το σκοτεινό και οι λέξεις θα μείνουν κληρονομήματα κατάπτυστου παρελθόντος.

· Και το παρελθόν είναι πάντα μονόχρωμο

· Δεν έχω καταλάβει τίποτα, κουνά το κεφάλι μεμψιμοιρώντας ο αναγνώστης. Κανείς δεν έχει καταλάβει τίποτα, ανταπαντά ο αφηγητής. Ούτε κι αυτό ακόμα το φθινόπωρο

· Μόνο τα χρώματα δάνεισε για λίγο, πήρε και λίγο νοτιά και έφτιαξε το αποπνικτικό. Αυτό που σου ανεβαίνει στο λαιμό σφίγγει και καταπνίγει κάθε προσπάθεια να κοιτάξεις με καθαρό μάτι τις δυο παράλληλες σειρές καλωδίων που στηρίζονται σε δυο στύλους επιβλητικούς, στο βάθος της ελαιογραφίας.

· Και πάνω στις παράλληλες διατάξεις κοράκια περιστέρια σπουργίτια και τρυγόνια, πετούμενα μικρά και μεγάλα, γλυκά και άγρια παρουσιάζονται στη σχολική γιορτή με κορόνες και κρατημένα δάκρυα κι από κάτω ερημιά, ούτε ένα χειροκρότημα, μόνο ένα κατακαημένο ξερό χώμα με κάτι ισχνά χορταράκια περιμένει το πρωτοβρόχι

· Συνεχίζω να μην καταλαβαίνω τίποτα, ξαναφώναξε!

· Δεν με απασχολεί ιδιαίτερα, σκέφτηκε και άρπαξε μια καραμούζα ένα παλιό καπέλο μαύρο, σαν του Ναπολέοντα, το φόρεσε, άρχισε να παίζει ένα εμβατήριο και με αρχοντικό βήμα έδωσε ένα πανηγυρικό τέλος στη διήγηση

· Και η βροχή συνεχίζει να κτυπά αλύπητα τη λαμαρίνα του φτωχού στέγαστρου

· Από κάτω κάποιες πονεμένες στιγμές δικαιολογούσαν την ομορφιά

· Και πιο πέρα, ακόμα πιο πέρα, σε εκείνο το απέραντο κόκκινο, σε εκείνη την μεγαλειότητα του μακρινού

· Η καραμούζα είχε μαζέψει πίσω της όλα τα λογικά πετροβολήματα!

· Καγχάζοντας, αποχώρησες από την ιστορία

· Βαριεστημένα!

λοξός

loksos@gmail.com