Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2009

λοξός ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ 17/12/2009

· Οι δαίμονες είναι πολλοί, άλλοι προϋπήρχαν κατά τας γραφάς και άλλοι εφευρέθηκαν για να καλύψουν τις αμαρτίες των ενασχολούμενων με τις θρησκευτικές εμμονές περί παρατηρήσεως των λαθών. Έτσι λοιπόν λοξώς εδραπέτευσεν ο τύπος και η εξουσία έγινε βιαστικά «παντός μορφής» ενώ ήταν πάντα «παντός τύπου και μορφής» ενισχύοντας τοιουτοτρόπως την συνάφεια της θηλυκής υπόστασης με το αρσενικό περιτύλιγμα. Αυτά περί της απολογίας των γραφημάτων.

· Στο Παρίσι το γεγονός καθόταν στην πρώτη σειρά. Βραβεία Ωνάση και οι σοφοί της ακαδημίας με τις απαστράπτουσες στολές καθήμενοι σοβαροί και αποστασιοποιημένοι άκουγαν. Και έγερναν οι περισσότεροι στους ώμους τους κλείνοντας τα βλέφαρα υπό το βάρος της πολυγνωσίας. Ένα θέαμα με πολλές αναγνώσεις. Η σοφία να κοιμάται και τα βραβεία να παρελαύνουν. Κι απ έξω μια γυναίκα σε μια σχάρα σιδερένια με τους ατμούς του Μετρό, να αγκαλιάζουν το κορμί της, προσπαθεί να αρπάξει την ευκαιρία της ζεστασιάς. Τρία χρηματικά βραβεία στους επιστήμονες. Ένα θα έφτανε να δώσει στέγη σ αυτούς που πλήρωσαν με τη ζωή τους, για τη σκέψη των άλλων.

· Και ένας καθεδρικός ναός σε ομοίωμα της αγανάκτησης βαρύς κι ασήκωτος, κάνει σκόνη μύτες και δόντια του Μπερλουσκόνι. Φουρτάλια η πρόσοψη του πολύχρωμου παπαγάλου, προκαλεί τη θλίψη στους κεντροδεξιούς της γείτονος χώρας και βέβαια την απίστευτη συσπείρωση των αμαρτιών. Προβολή, η συμπάθεια στον καβαλάρη. Το ιταλικό όνειρο, λεφτά, γυναίκες, λαμογιά, επεκτείνεται και γίνεται όνειρο ανεκπλήρωτο των μαζών σε κάθε μουράγιο με αναπνοές. Έτσι εκδηλώνεται στους καινούς χρόνους η διολίσθηση των αισθήσεων. Με τα αξιώματα και τα βαθιά πορτοφόλια. Οι αναστεναγμοί θέλουν τα καύσιμά τους.

· Α ρε Νικήτα τι σου έμελε να πάθεις. Αυτοδιορίσθηκε Δημοτικός εκπρόσωπος ο Καρατζαφέρης. και ο επιτηδευμένα έξυπνος διαχειριστής, μέρους της «πολυκατοικίας», μιλά περί σεβασμού και διαφόρων άλλων τριχολογημάτων γιατί έτσι ακριβώς το απαιτεί η παρούσα συνύπαρξη των στιγμών. Άντε να δούμε και τις άναυδες εκφράσεις των τελεταρχών των εκπομπών, όταν προσκεκλημένος ο δοκησίσοφος διανοητής της ακροδεξιάς, θα υποστηρίζει τις απόψεις του.

· Και η παράγραφος ασθμαίνουσα διαγράφεται από την παράσταση του κειμένου, γιατί δεν αντέχει τα εμβατήρια!

· Το Όχι γιορτάζει, στην ύποπτη σιωπή της γυναικός που φέρει το όνομα Ντόρα. Οι μάγοι με τα «Δώρα» οσονούπω έρχονται, αλλά η Κόρη τα αρνείται πλαντάζοντας στο κλάμα. Και σαν εκείνη τη μάγισσα των παραμυθιών, ώρες ατέλειωτες μπροστά στον «καθρέφτη» της αναρωτιέται. «Ποιος είναι ικανότερος από μένα?». Ο Σαμαράς απαντά το κάτοπτρον και μαλλιοτραβιέται υστερικά η Κόρη, ουρλιάζοντας. «Οχι, όχι όχι». Και μετά ένα, «μπαμπά» ακούγεται, με την τελευταία συλλαβή να σέρνεται πικρόχολα για τα κληρονομημένα αμαρτήματα. Και εκείνος γελώντας αγκαλιάζει την Κόρη και παρηγορώντας και χαιδεύοντας την πλουσία κόμη της μουρμουρίζει. «Σώπα, σώπα θα δεις τι θα κάνει ο μπαμπάς».

· Ο ψίθυρος σ αυτήν την οικογένεια ήταν κάτι σαν τη γνωστή κολόνια. Κρατούσε χρόνια!

· Και ο πρώτος πληθυντικός με γεμίζει συνενοχή. Κυβερνώ αυτόν τον τόπο με τη συνεργασία του Γεωργίου Παπανδρέου. Με βρίζουν οι φίλοι μου οι γκόμενες και η περιπτερού, όποτε μ αντικρίσουν. Μοιράζει την ενοχή ο προκαθήμενος και καλά κάνει. Έντεχνο το παραμιλητό όταν είναι κατευθυνόμενο. Από τα μερεμέτια, μέχρι τις ανατροπές, τις συγκρούσεις, τις συνεργασίες και μέχρι το «αλλάζουμε γιατί βουλιάζουμε», ως επιμύθιον τρόμου.

· Και θυμάμαι ότι χρόνια τώρα άλλαζα και βούλιαζα και βούλιαζα και άλλαζα.

· Και περνούσαν αυτοί καλά κι εγώ πνιγόμουνα!

Η γέφυρα της Δύσης

Ημίπαλτο και ρεπούμπλικα.

Αργό βήμα, σκυμμένο βλέμμα. Αποξενωμένο το βάδισμα στην παλιά γέφυρα.

Ένα χέρι απλωμένο και ένα κυρτό γυναικείο κορμί. Το μπαστούνι στο άλλο χέρι συγκρατούσε το υπόλοιπο της απόγνωσης.

Στις γέφυρες που ενώνουν τη σιωπή, με τις λέξεις του παραμιλητού της πείνας.

Στη μέση του ποταμιού, στον αέρα που στολίζεται χριστουγεννιάτικα, με τις κραυγές των απελπισμένων.

Στα μεγαλοπρεπή κατασκευάσματα, η αδιαφορία απαντάται με την ανείπωτη εξάντληση της αξιοπρέπειας.

Και οι ικεσίες ξεπερνούν τους μικρούς κυματισμούς του νερού και γίνονται γράμματα χωρίς αναγνώστη.

Στη Δύση, τη Δασκάλα της ευτυχίας, των σκληρών εκπομπών και των περικοπών της χαράς, στη δυσφήμηση του ανθρώπινου είδους.

Πάρτε μέτρα. Και τοποθετήστε την ευτυχία μας πάνω στη μεγαλυνότητα των έργων σας.

Απλωμένα χέρια και φωνές, ανακατεμένες με αλμυρά, σκονισμένα δάκρυα.

Για να επιβιώνουν τα κράτη και να πεθαίνουν οι άνθρωποι!

Μυογράφημα

· Χαμήλωσα λίγο Εξουσία μου και παραλίγο να σε πιστέψω την ώρα που ξεροκατάπινα τη τελευταία λέξη σου.

· Όταν το φως είναι μακρινό το σκοτεινό δε σ αφήνει να ορίσεις το χάραμα.

· Μέσα στους ψεύτικους, κοσμητικούς προσδιορισμούς, μου ζήτησες να περάσεις το κατώφλι μου, και να ‘μαστε μαζί τώρα, εσύ κι εγώ κι απέναντι εκείνη η Καρυάτιδα με το μαυρισμένο χρώμα από τις κατραπακιές τις πανάρχαιες. Από τις πρώτες μέρες μου θύμισες τη παλιά μου γκόμενα που έφυγε με εκείνον το νταβατζή με τα πολλά λεφτά και την όμορφη κούρσα. Δε λέω έχεις μάτια γλυκά και εκείνο το κουτελάκι σου λάμπει από τον ιδρώτα της ανυπομονησίας. Θες να με πείσεις ότι για μένα νοιάζεσαι μόνο κι ότι θα κάνεις ό,τι μπορείς, φτάνει να σου λέω, ναι σε όλα.

· Δε ξέρω αν θα καταφέρω να σε πιστέψω. Όταν με πρόδωσε η άλλη, έβριζα σαν πεζοδρόμιο. Μετά σκέφτηκα πως έτσι είναι η ζωή κι ας πρόσεχα.

· Πάμε παρακάτω τώρα, μου είπες. Και όλο πήγαινα πιο κάτω και έβλεπα τα περασμένα και μονολογούσα.

· Μια φωτιά γύρευα να μου κάνει το μυαλό σμπαράλια, να με φέρει πέρα δώθε. Αλλά τώρα πια, ξέρω να θυμάμαι.

· Μουτσούνες ίδιες με γλυκόλογα και αλατισμένα μεζεδάκια είναι τα λεγόμενα. Μούρη καθρέφτη κάθομαι και περιμένω τον επόμενο, να καρφωθεί στα πλαϊνά μου, να κοιτώ απέναντι τη μαυρισμένη Καρυάτιδα και να με συμπονά, ακίνητη και καρφωμένη κάτω απ τον ίδιο ήλιο, την ίδια βροχή και την ίδια κρυμμένη ματιά!

loksos@gmail.com

Δεν υπάρχουν σχόλια: