Σάββατο, 19 Δεκεμβρίου 2009

ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ 26.11.2009 {Το κείμενο που δεν δημοσιεύτηκε για λόγους ανωτέρας βιας}

· Οι μέρες περνούν και ο σελιδοδείκτης παραμένει καρφωμένος στο ίδιο φύλλο, στον ίδιο αριθμό, στην ίδια λέξη.

· Βιάζεσαι, φωνάζει ο διπλανός και αντιλαμβάνομαι ότι το ρήμα υπομένω έχει χάσει την ιστορική του διαδρομή. Στο πεζοδρόμιο ντυμένες ξεδιάντροπα οι λέξεις και τα πρόσωπα που είχαν αγιογραφήσει την υπόσχεση αρχίζουν σιγά σιγά να αφαιρούν την παραπανίσια επικάλυψη. Χαζεύοντας ολούθε ανασυγκροτώ και περιφέρω την αντίληψή μου στα ακακήσια βλέμματα των διαχειριστών της εξουσίας

· Καρφωμένος στην αθωότητα του Παπανδρέου και την ομολογουμένως καλή του πρόθεση, διασπώ τη γραμμή και ακουμπώ στο από πίσω των εκφωνημάτων.

· Όταν μοιράζεται η ελπίδα συμπυκνωμένη με ταχείς ρυθμούς αντιλαμβάνεσαι φυσικά ότι το καλάθι στο αριστερό χέρι δεν θα είναι ορατό διά γυμνού οφθαλμού, αλλά έχεις την απαίτηση τουλάχιστον να σε κοιτούν κατάματα και να σου λένε, ότι απέναντι υπάρχει ένα κιγκλίδωμα που θα το κρατάς με τα χέρια βλέποντας τους αλλιώτικους να κάνουν περαντζάδες.

· Πάγωμα των μισθών στην άρχουσα τάξη των μισθωτών, Κύριε πρωθυπουργέ, στο εξωπραγματικό ποσό των 2000 ευρώ, με τον καφέ στα τέσσερα και κάτι. Μεικτός 2000, καθαρός βάστα να πάνε. Είναι το νοίκι, είναι η ΔΕΗ είναι το τηλέφωνο, τα παιδιά που θέλουν φροντιστήρια στη χώρα της δωρεάν παιδείας, είναι και το φαγητό για να γεμίσει το στομάχι και όχι φυσικά για την άτιμη τη γεύση.

· Και περίμενα αξιότιμε κύριε Παπακωνσταντίνου με τα γυαλιστερά ματάκια και την επιστημονική κατάρτιση, να αρχίσει το πάγωμα από τα ψηλά, από τις μισθουδάρες των βουλευτών, των υπουργών, των γραμματέων των φαρισαίων, των αγίων τέλος πάντων της χώρας αυτής, της κατατρεγμένης από τους ελάχιστους προνομιούχους, από τους ανθρώπους που ευθύνονται μαζί με τους άλλους, για την μελαγχολία μου και την στυτική δυσλειτουργία του μυαλού μου

· Γιατί την κρίση να την περνώ μόνος μου κύριε πρωθυπουργέ των οραμάτων?

· Θα ήμουν ευτυχής έως και θα δάκρυζα αν είχε πρόβλημα ο υπουργός μου να πληρώσει το νοίκι κι αν τον φανταζόμουν να μετρά τα τσίγκινα, για ένα τσιγαράκι που θα καπνίσει στα όρθια, μέσα στη βροχή, αφήνοντας στο πιατάκι του το υπόλοιπο της ταπεινής εξόδου του

· Δε γίνεται να περνώ τη κρίση μόνος μου και να ‘ναι οι δρόμοι αδειανοί γύρω μου και φωταγωγημένες οι σάλες σας.

· Και στον αντίποδα, ο άλλος, ο τέως Καραμανλής, την έκανε με ελαφρούς διαποδισμούς με ήσυχη την συνείδηση του για τα πεπραγμένα του.

· Κι απόμεινε η συνέλευση των άλλων οραματιστών, να εκλέξει καινούργιο αρχηγό. Λες και η Βενετία θα βρει το βελόνι της αν βγει ο Σαμαράς ή η Ντόρα.

· Και διά στόματος Σπυρίδωνος Ταλιαδούρου, με πομπώδη λεξήματα υποστηρίζεται ο κ. Σαμαράς γιατί λέει, «διασφαλίζει την αναγκαία ιδεολογικοπολιτική σύνθεση ανάμεσα στις παραδοσιακές μας αξίες και τις σύγχρονες φιλελεύθερες αντιλήψεις. Εκφράζει τον Κοινωνικό Φιλελευθερισμό»

· Και με τρομάζει ανείπωτα ο μεγάλος Δράκος που ανοίγει το στόμα του για να με χάψει.

· Αναστενάζω βαριά και μορφάζω σχηματοποιώντας ονειρικά την βαθύτερη ανάγνωση των λεχθέντων.

· Βιάζεσαι, ακούστηκε!

· Ναι ρε, βιάζομαι, βαρέθηκα να περιμένω με την πλάτη στον τοίχο, μπας και φανεί το τρένο.

· Χρόνια τώρα στο σταθμό βλέπω τους άλλους να ανεβοκατεβαίνουν. Κι εγώ στημένος πάντα στην ίδια θέση να περιμένω το επόμενο. Βαρέθηκα μ ακούς?

· Κι ανησυχώ, γιατί ξέρουν ότι βιάζομαι και δεν τους νοιάζει

Αντώνιος ο Παλαιολόγος

Εξεικόνισμα παλαιών χρονων, ο Αντώνιος Σαμαράς, φυλά με περίσσια φροντίδα, άγριος και συνάμα ήπιος στους εσωγενείς αμφισβητίες, την κερκόπορτα της Νέας Δημοκρατίας. Με λάβαρα και σύμβολα, με περικεφαλαία και με χρυσοποίκιλτα ενδύματα, με το αθάνατο σπαθί, όρθιος και φανταχτερός, εκμηδενίζει τις αντιστάσεις των γυναικείων πειρασμών και των παντοτινών εχθρών της παραδόσεως

Κι έρχονται τα τσάμικα, οι τσαμπούνες και τα κλαρίνα, οι φωνές και τα τσουγκρίσματα και βγαίνει ο ανυπέρβλητος προμαχώνας της ιστορίας, να κατατροπώσει το σκέτο φιλελευθερισμό. Κι αναστενάζουν, λόγκοι, βουνά, ραχούλες κι ακούγονται ήχοι μακρινοί και κουδουνίσματα από ερίφια.

Και βουκεφάλες και Αλέξανδροι και φάλαγγες και κλαγγές κι ολάκερα βιβλία ανοίγουν διάπλατα τα φύλλα τους να υποδεχτούν τον εγγυητή της καταγωγής των αναμνήσεων

Και μόνο μια μαύρη σκιά με ένα κρύο χαμόγελο παρακολουθεί σιωπώντας τα τεκταινόμενα, καταστρώνοντας το επόμενο σχέδιο διαφυγής των επωνύμων

ΜΥΟΓΡΑΦΗΜΑ

· Κάθε τέσσερα χρόνια σχεδόν αναρωτιέμαι πως οι ίδιοι άνθρωποι μπορούν να αλλάζουν μορφές μέσα σε λίγες μέρες.

· Πριν από την καθιερωμένη γιορτή του λαού τα πρόσωπα των ελπιδοφόρων, έχουν μια γλυκύτητα μια απίστευτη φρεσκάδα. Σου θυμίζουν τα επιχειρήματα της μαμάς σου όταν σου προέτεινε το κουταλάκι με την άθλια κρέμα και σε μπούκωνε. Τότε σου λέγε για κείνο το παιχνίδι που θα σου αγοράσει, για το τσίρκο που θα πας να δεις, αν είσαι καλό παιδί και τρως όλο το φάι σου.

· Και μετά οι υποσχέσεις έπεφταν στο γκρεμό αλλά εσύ τις θυμόσουνα, αλλά έλα που η πονηρούλα ήξερε πολλά να λέει. Και την άλλη μέρα που έσφιγγες τα δόντια αποφασισμένος, να το κουταλάκι γεμάτο με το ραντό, να πιέζει τα χείλια. Και να οι λέξεις φανταχτερές ξανά και να το στόμα να μισανοίγει. Κατάπινες και ονειρευόσουν και ξανά μετά τα ίδια και τα ίδια. Μέχρι που μεγάλωσες. Τώρα η μάνα σου έμεινε να σ αγαπά μονάχη της και το κουταλάκι το κρατάνε κάθε τέσσερα χρόνια οι άλλοι και σου πιέζουν τα χείλια μέχρι να τα ανοίξεις.

· Κι όλο λες, σήμερα δε θέλω, αλλά που. Από τη μια η αμφιβολία, απ την άλλη η επιθυμία, αποχαυνώνεσαι και καταπίνεις ό,τι σου προσφέρουν. Και όταν ξαναέρχεται η στιγμή, έρχεται στο νου, η ζωή σου όλη. Και πάντα ένα γλυκό βλέμμα με μια κουταλιά, να σε μπουκώνει χωρίς ανάσα.

· Δε θα φάω την άλλη φορά υποσχέθηκες, αλλά συνέχεια την πατάς κακόμοιρε μικρέ!

loksos@gmail.com

Δεν υπάρχουν σχόλια: